ΚΑΡ!ΚΑΤΟΥΡΑ

κάποιες φορές....

2011-03-29T21:02:00.012+03:00

τα σύννεφα παίζουν πάνω από τον Λυκαβητό μαζί με τις σκιές από τις άκρες των φυτών που φτάνουν για να συναντήσουν το ερχόμενο σκοτάδι ...

είναι κοντά.....

είναι μακρία....

φεύγει......

μια άσπρη μέρα

2011-03-09T12:59:00.002+02:00

χιόνησε, επιτέλους!! δεν αγαπάω το κρύο, δεν μου αρέσει να είμαι συνέχεια κουκουλωμένος, όμως το χιόνι έιναι άλλο πράγμα. ίσως γιατί είναι μια σπάνια εικόνα εδω στην αθήνα. εχω πολλές αναμνήσεις παιδικές στο βουνο με χιόνι. παρότι δεν μου αρέσει το κρύο, το τσουχτερο κρύο με αναζωογωνεί. περίεργο, αλλόκοτο.... έχει ήλιο, εχει πολύ κρύο. προτιμώ την ζέστη, η ζεστη μου προκαλέι μια αίσθηση ελευθερίας, ανεμελιάς. δεν είμαι στα πολύ καλά μου. το αιώνιο πρόβλημα της απουσίας του συντρόφου με ξανατυρανά... έχω χρόνια να νιώσω την αφή από ένα χάδι, ένα φιλι, μια ματιά... δεν τα αρνιέμε, αλλά δεν τυχαίνουν.... πρέπει να τα κυηγήσω με τον γνωστό τρόπο...μεσα από μια οθόνη...κ με διαλύει η σκέψη ότι πρεπει να καταφύγω εκεί....απαρνήθηκα αυτήν την ιδιότητα, τόσο ψυχρή κ τόσο προβλέψιμή.... κάνει κρύο, η σόμπα είναι ανάμενη, έρχετε ζέστη, αλλά το μεσα μου είναι κρύο..... ας περιμένω....έχω ελπίδα πως κάποιος θα έρθει να ζεσταθεί μαζί μου....

γαληνεύω όταν ακούω την φωνή σου...

2010-11-05T17:47:00.004+02:00

υγ ......!!

ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΕΣ ΑΚΟΥΑΡΕΛΕΣ * Συλλογή ποιημάτων

2010-05-19T01:29:00.010+03:00

Ζωγράφισα τα μάτια μετά έβαψα τα χείλη και ακόμα τα θυμάμαι άλλη μια μέρα και ακόμα θυμάμαι χειμωνιάτικες ακουαρέλες τα χρώματα των ονείρων μου / Αθήνα 1981

* *

είπε.... μάτια μέσα στον καθρέπτη άδειο κρεββάτι, σπαραχτικά γέλια τίποτα δεν άλλαξε δίπλα ένα κορμί, το άγγιξε πέρασμα στο κενό πανέμορφο σώμα κοιμήσου γύρνα το βλέμμα η βροχή άρχισε άφησες τα σημάδια σου παντού κράτα αυτήν την νύχτα κρατάμε ζωντανό όλη μας η ζωή σε ένα ταξίδι 5 λεπτών / Αθήνα 1981

* *

Σήμερα ξύπνησα από άλλον κόσμο μέσα σε χιλιάδες εικόνες και χιλιάδες χρώματα νιώθω τόσο μικρός, μέσα στους ψίθυρους “εδώ είναι τα πρόσωπα που έχεις φιλήσει εδώ είναι όσους έχεις αγαπήσει, σε όσους έχεις μιλήσει” πέφτω στις φλέβες μου αταυπάτες πέφτω / Αθήνα 1982

* *

Χθες σαν μπήκα στην αυλή εκείνου του σπιτιού είδα το παρελθόν να χάνεται με τις αναμνήσεις κάθε γωνιά του την γνώριζα την θάλασσα την γεύτηκα τον ουρανό τον είδα κ μελαγχολικό και ηλιοστάλαχτο να!! εκεί μέσα στο δώμα του τζακιού, ρίχναμε πασιέντζες και στ’ απάνω δώμα το λημέρι μας και η σκάλα που 'τριζε τώρα χάθηκε και αυτή. Τα δένδρα σταμάτησαν χθες και η θάλασσα βροντά τα κύματα της πάνω στον τοίχο και ο ουρανός θλιμμένος μέσα στην θλίψη των ανθρώπων βρόντα και αυτός τα σύννεφα πάνω από το σπίτι “άνθρωποι μην λησμονάτε τις χαρές μην λησμονάτε τις αναμνήσεις μην λησμονάτε την κυρά που τότε σας καλωσόριζε και τώρα σας χαιρετά το άδειο σπίτι” / Στο σπίτι στην Κίρρα / Κίρρα 1982

* *

Μπαίνοντας στον καφενέ είδα ένα ρολόι στον τοίχο ρολόι παράξενο είχε μια μαγεία το κοίταζα συνέχεια οι φωνές και τα γέλια των φίλων μου χανόντουσαν στο παρελθόν γιατί ο χρόνος είχε σταθεί ο λεπτοδείκτης έδειχνε απόγευμα έξι / Στον Κ. Καβάφη / Αθήνα 1983

* *

Αυτή η μέρα είναι πιο ανθρώπινη ήρθες από το παρελθόν δεν θα ξεχάσω το χαμόγελο σου αγάπησα τα πάντα από εσένα γέλια του παρελθόντος ευτυχισμένα χρόνια πολλές ελπίδες πολλά όνειρα δεν θα ξεχάσω τη ματιά σου αυτή είναι η τελευταία μέρα η τελευταία μέρα η τελευταία ώρα του / Στον Πατέρα μου / Αθήνα 1983

* *

Βυθίζομαι.. φωνάζω την σιωπή νιώθω σαν άγγελος ρίξε με κάτω σαν εφιάλτη γύρισε με πίσω στο παρελθόν όταν με φιλάς παράξενες ιστορίες στο μυαλό μου σαν δηλητήριο με ματώνουν οι μέρες φεύγουν σαν ένας τοίχος που πέφτει σε φωνάζω, φωνάζω το όνομα σου κ αν σε χάσω? σαν κύμα? βυθίζομαι..... / Κως 1988

* *

Είμαι μια ψυχή που ακούει κλαίει αθάνατη χάνεται στην θλίψη της νεότητας στους χρόνους των αιώνων αργά - αργά σιγά ταξιδεύω ματώνοντας από τις φωνές του χρόνου μεταμορφώνομαι αλλάζω / Αθήνα 198ο

* *

Όταν τα φώτα σβήσουν όλα ξεχαστούν στο σκοτάδι δεν θα μπορώ να βλέπω το πρόσωπο σου θα είμαι μόνος παράξενο θα ήθελα να έρθει μια καινούργια μέρα όπου ο ήλιος θα χρυσαφίζει τα μαλλιά σου και όλα θα είναι ωραία Όταν τα φώτα σβήσουν από παντού θα ακούγονται χιλιάδες κλάματα σαν κραυγές από ζώα δεν θα είναι έρωτας αλλά η πίκρα, κ η ντροπή Όταν τα φώτα σβήσουν κανείς δεν θα είναι δίπλα μου κλείνουν τα μάτια μου είμαι ένα πτώμα, ένα νεκρό κορμί, ένα πνιγμένο κουφάρι / Αθήνα 1991 * *

Το χώμα είναι υγρό τα δένδρα είναι ήσυχα και ο ουρανός παρακαλεί να κλάψουμε είναι οι μέρες τις βροχής Κάθομαι στην παραλία θα 'θελα κάτι να σου πω να σου πω για τα δένδρα να σου πω για την βροχή να σου πω για το φθινόπωρο να σου πω για τον αέρα ή για εμένα θλιμμένος κ ευτυχισμένος περπατάω και χάνομαι / Θρακομακεδόνες 1985

* *

Απολιθωμένοι γέροι σε κρατικά νοσοκομεία μικρές νεκρές κυρίες στα πεζοδρόμια χιλιάδες μάτια πυγολαμπίδες στο σκοτάδι καταραμένοι άνθρωποι σημαδεμένοι μέσα σε σύμβολα βρώμικοι σαν τους δρόμους αμφίβολα συνθήματα στους τοίχους φαντάροι της καρδιάς μου μοναχικοί περπατούν και πλαγιάζουν σε λερωμένα κρεβάτια πως φοβάμαι τα μουρμουρητά του κόσμου ευνουχισμένες ιδέες μου τρώνε το μυαλό που να κρυφτώ? είναι σκληρός ο κόσμος “λύκε λύκε είσαι εδώ?” / Αθήνα 1980

* *

Στέκομαι στο παράθυρο τι να αγναντέψω? η πόλη είναι έρημη και η νύχτα τινάζει την αστεριά της θαρρώ πως μια σκία περιμένει ξεχάστηκε εκεί ξεχάστηκε μέσα στην σιωπή / Άσπρα Σπίτια 1976

* *

Τα πάντα θρυμματίστηκαν στην απέραντη μοναξιά τίποτα δεν μπορεί να προδώσει την διάρκεια της νύχτας κράτησες μια ελπίδα και σαν λεπίδα σφράγισες την ζωή σου μετράς της ώρες της σιωπής σπάζοντας τες με την βαριά σου ανάσα κράτησες μια ελπίδα και σαν λεπίδα θρυμμάτισες το μυαλό σου “τι ψάχνεις? τι ζητάς?” τίποτα πιά ποτέ.... / Αθήνα 1985

* *

Κάποιοι είναι σαν τις εποχές και όσα ψέμματα και να πουν οι ίδιοι θα είναι ακολουθώντας την μέρα από την αρχή καθισμένοι στο ίδιο δωμάτιο στο ίδιο κρεββάτι με εσένα ή χωρίς εσένα πάντα οι ίδιοι θα είναι / Αθήνα 1989

* *

Είμαι σαν το νερό αν διψάς άπλωσε τα χέρια σου να ξεδιψάσεις / Άσπρα Σπίτια 1975

* *

Τα μεσάνυχτα αγάπη μου θα έρθω στον ύπνο σου θα έρθω σαν παραδεισένιο πουλί και εσύ μέσα στα κόκκινα θα ανέβουμε στις στέγες των σπιτιών και θα χορέψουμε αγκαλιασμένοι στο σεληνόφως / Κως 1989

* *

Μάτια καρφωμένα στο κενό άδειο κρεββάτι ψίθυροι κ γέλια τίποτα δεν άλλαξε άρωμα πνιχτό, βαρύ υπέροχο σώμα μουδιασμένο γύρισα το κεφάλι σχημάτισε τα ίχνη σου όλη μας η ζωή είναι ένα ταξίδι / Αθήνα 1991

* *

Ήταν τότε χθες. σαν χθες / Αθήνα 1999

* *

Κάθισε δίπλα μου αγάπησε με φίλησε με στραγγάλισε με τα φιλιά σου / Αθήνα 1985

* *

Μέσα στον δρόμο έρωτας, κορμιά και ηδονή πως παζαρεύονται αυτή η μοναξιά πως με πεθαίνει κάθε βράδυ.... / Αθήνα 1986

* *

Τα μάτια σου κυλούν μέσα στους καπνούς μέσα στα μπαράκια ψάχνεις συντροφιά ψεύτικες ελπίδες ψάχνεις ψάχνεις να βρεις εκείνους που μέσα στα παραμύθια διάβασες τον κόσμο τον ωραίο χωρίς γκρίζες μέρες νομίζεις ότι γελάς και όμως δακρύζεις γιατί τα γέλια σου δεν έχουν που να σταθούν σε ποιόν να ακουμπήσουν στα χείλη σου τσιγάρο , ποτό ψεύτικες αγάπες σε σκοτεινά δρομάκια σάπια αποθήκη η καρδιά σου ψάχνεις να βρεις εκείνο το χαμένο όνειρο που θα σε ξεδιψάσει από την λησμονιά και τ'άγελα γέλια ψάχνεις μέσα σε κάθε ενοχή σου μια στάλα καθαρής αγάπης τα μάτια σου κυλούν μεσ’ το κρύο το δωμάτιο δεν κοιτάς πουθενά ήρθες σαν άγγελος και φεύγεις σαν νυχτοπεταλούδα στα όνειρα που έκανες μικρός / Στον Α / Αθήνα 1985

* *

Μια χάρτινη ομπρέλα μου χάρισες χθές και μου’πες ότι είναι από την Ιαπωνία τα όνειρα ξεχύθηκαν καθώς σιγά σιγά μαγεμένος άνοιξα την λιλιπούτεια ομπρέλα με το πράσινο χρώμα και τα μικρά μοβ λουλούδια είδα την χαρά στο βλέμμα σου και εσύ νομίζω την δική μου ξέρω ακόμα με αγαπάς, ακόμα και όταν με μαλώνεις μα η παιδιάστικη καρδιά μου κρύφτηκε έστω για λίγο πίσω από την ομπρέλα γιατί δεν πρέπει να δεις το φεγγάρι να κλαίει ούτε το δάκρυ μου να γίνεται μικρο χαμένο όνειρο μια μικρή χάρτινη ομπρέλα μου χάρισες χθες και μου είπες ότι είναι από την Ιαπωνία και αμέσως γέλασα ξεχνώντας σιγά σιγά τα δάκρυα μαγεμένος από την λιλιπούτεια καρδιά σου / Στον Η / Αθήνα 1984

* *

Τα όνειρα σου κλείσε σε ένα συρτάρι πέσε να κοιμηθείς, σβήσε το φως τι θα πει ο κόσμος είκοσι χρονών και τίποτε ακόμη παλικάρι ως εκεί να χαζεύει στα ονειρά του Κλέισε τα μάτια σου αύριο θα 'χεις παιδιά, οικογένεια πρέπει να βγάλεις λεφτά, να μην πεινάσουν πρέπει να δουλέψεις και μη και δεν σ’αρέσει Σβήσε το φως τι θα πει ο κόσμος / Αθήνα 1982

* *

Κράτωντας τα τρόπαια που μας έδωσε η νίκη τα χέρια τρέμουν και κρυώνουν τα χείλη τα σκουπίδια στοιβαγμένα κοντά στις άμορφες μάζες στα μικρά κουφάρια των μικρών παιδιών με κοιτάζουν παγωμένα με μια περιφρωνηση, μια λύπη καθώς τα δάκρυα βγαίνουν μηχανικά σταυρωσα τα χέρια και δέχτηκα το παράσημο της ύπουλης μας νίκης το γέλιο πηχτό σαν αίμα στηβάχθηκε ανάμεσα στους επαίνους η γιορτή δεν κράτησε πολύ ίσα με 1 λεπτό σιγής για τα κακόμοιρα θύματα και τον άγνωστο στρατιώτη που έμεις είχαμε στείλει να πεθάνει / Αθήνα 1990

* *

Κοιτάς απ' το παράθυρο να βρείς το μικρό χαμένο φως που είδες κάποιο βράδυ στο όνειρό σου η γριούλα απέναντις σου σε κοιτά επίμονα ίσως για εκείνην είσαι το φως της νιότης ενώ για σένα η σκιά του θανάτου / Αθήνα 1991

* *

Λοιπόν κύριοι είμαι εδώ μπροστά σας έτοιμος να δικαστώ μεσ' στην βαριά μου την σιωπή και με τα θολά τα μάτια την κρίσης σας θε να περιμένω μπρόστα στην καλντερίμικη ζωή με τα δρομάκια τα στενά λαβύρινθοι κ νήματα με τις ανηφοριές κ τις κατηφοριές η σκέψη μου πιο μακρύα από τη αβυσσο την κρύα σπάει τους πάγους του θανάτου και μαγνητίζει εικόνες γέλιου κ σιωπής Μα! μήν με αφήνεται να περιμένω την κρίση σας γρήγορα θε να ακούσω μην μου αρνήστε και αυτή την φορά είθε να είναι η τελευταία Μα! θα με δικάσεται ή θα δικαστείτε? θα δικαστώ ή θα απολογηθείτε θα καταδικαστώ ή θα φωνάξετε θα ξαναζήσουμε ή θα πεθανουμε για πάντα / Αθήνα 1983 / (Στοίχοι για το 2ο Φεστιβάλ Ιθάκης, του Μάνου Χατζηδάκη)

* *

Νύχτωσε... σκιές δειλά ακολουθούν Χαράξε... σκίες δειλά ξεμακρένουν Νύχτωσε.... Χαραξε..... / Άσπρα Σπίτια 1974

* *

Ήσυχα τόσο ήσυχα κλείσε τα μάτια σου κ φιλήσε τα φιλήσε τα ονείρα σου / Άσπρα Σπίτια 1976

* *

Δευτέρα οι ηλιαχτίδες σου φώτησαν το μαραμένο μου δωματιο / Άσπρα Σπίτια 1973

* *

Η ώρα ειναι 5 κοιμάσαι δίπλά μου η καρδιά μου πάει να σπάσει πως θά 'θελα να σε αγγίξω μα δεν μπορώ, τι να σου πω τα βράδια σαν κοιμάσε ακούω την ανάσα σου χάνομε σε εκείνη την καρέκλα που είναι δίπλα στο παράθυρο τα πράγματα σου πεταμένα έχεις φύγει από καιρό οι αναμνήσεις με τυλιγούν η ώρα είναι... η ώρα είναι 5 και 5 / Αθήνα 1989

διήγημα 2

2010-05-06T14:01:00.003+03:00

Περπατούσα εκείνο το πρωί σαν χαμένος, από το όνειρο της προήγουμενης νύχτας. Εντάξει και άλλες φορές είχα δει παρόμοια όνειρα με ανθρώπους που δεν γνώριζα, τοπία που δεν έχω ξαναπάει, αλλά αυτό.... Αυτήν την φορά ήταν διαφορετικό, πιο glamour... Βρισκόμουν σε ένα κρουαζιερόπλοιο μαζί με την Lauren Bacol και την Odrey Heybord και βουτούσαμε στην θάλασσα με εκείνα τα 50’ς μαγιό. Τότε τον είδα, καστανοκόκκινα μαλλιά σαν στάχυα στους αγρούς, λίγο πριν μπει ο Αύγουστος, μάτια μελαγχολικά, δέρμα άσπρο με φακίδες, μουστάκι κ μούσι και τι παράξενο μου άρεσε, φορούσε άσπρο πουκάμισο κ παντελόνι. Μου ήρθε στον νου τα λινά ρούχα του πατέρα μου και με περίμενε κάτω από την θάλασσα, γιατί τελικά δε ήταν θάλασσα, αλλά μια μεγάλη πισίνα σαν θάλασσα. Έτρεξα κάτω στα αποδυτήρια και τον βρήκα να με περιμένει με γυρισμένη την πλάτη κοιτάζοντας από το παράθυρο. Οι ακτίνες του ήλιου χρυσάφιζαν τα μαλλιά του και έμοιαζε σαν άγιος Δεν γύρισε το κεφάλι και προχώρησα προσεκτικά μην τον τρομάξω. Παρατηρούσα τον χώρο, είχε αλλάξει και έμοιαζε περισσότερο σαν νοσοκομείο, μου ήρθε σαν σκέψη το Σωτηρία ή το Ιπποκράτειο, ή και το σανατόριο στις άλπεις, νοσοκομεία που γνώριζα καλά. Όταν έφτασα δίπλα γύρισε και με κοίταξε. Καθίσαμε δίπλα δίπλα και κοιταζόμασταν σαν να ήμασταν χρόνια ερωτευμένοι. Τα χέρια μας είχαν δεθεί σαν δύο φίδια που πάλευαν αιώνια. Ένιωσα την ανάσα του κοντά στον λαιμό μου, το δέρμα μου υγρό. Αφέθηκα στην μαγεία του έρωτα. Δεν φορούσα το 50’ς μαγιό, αλλά ένα μπλουζάκι πράσινο και ένα σαλβάρι από το Μπαλί. Δεν μιλούσαμε δεν ήταν απαραίτητο, μιλούσαν τα μάτια μας, τα φιλιά μας. Ξαπλώσαμε στο πάτωμα , ίσως είχαν περάσει πολλές ώρες, ίσως και ημέρες. Ο ήλιος ήταν πάντα εκεί κάτω από την πισίνα, όλα γινόντουσαν αργά , νωχελικά, αλλά τόσο τρυφερά.. Ξύπνησα, ένιωθα σαν ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί, ήταν δύο μεσημέρι Ντύθηκα, τάισα την γάτα μου και βγήκα έξω, μια δύναμη με τραβούσε έξω. Μπήκα στο λεωφορείο, έβγαλα το walkman πάτησα το play και κοιτάζονταν έξω άκουγα μουσική. Γύρισα το κεφάλι μου να παρατηρήσω τους συνεπιβάτες μου - πάντα το κάνω - και εκεί μέσα στο πλήθος τον είδα!!! ξαφνιάστηκα, τον είδα και με είδε, ξεροκατάπια και γύρισα το κεφάλι ένιωθα την ανάσα του και ας καθόταν μακρύα μου. Γύρισα και τον κοίταξα, είχα ακόμα δύο στάσεις για να κατέβω στο τέρμα, ξανακοίταξα δεν είχε κατέβει. Λίγο πριν το τέρμα πήγα κοντά του και του είπα “Δεν θα το πιστέψεις, αλλά σε ερωτεύθηκα στο χθεσινό μου όνειρο” 6 - ΦΕΒΡ - 1997

διήγημα 1

2010-03-01T20:29:00.006+02:00

Δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά, ο ουρανός διάσπαρτος από σύννεφα, κουρτίνες στον ήλιο. Κοίταξε ξανά προς τα πάνω ο ήλιος χάθηκε μέσα σε ένα μεγάλο σύννεφο “σίγουρα θα βρέξει”, γύρισε το κεφάλι του προς τον κάμπο. Ο αέρας έσερνε τα σύννεφα προς το μέρος του, κάνοντας παιχνίδια τις σκιές των δένδρων “Ωραία που είναι η ζωή” σκέφτηκε Η επάνοδος στην πόλη τον έκανε να ανατριχιάσει Να κρατήσω τις εικόνες, να κρατήσω τις μυρουδιές, την θάλασσα, τίποτα δεν πρέπει να χαθεί”. Ξαφνικά ένας εκκωφαντικός θόρυβος διέκοψε τις σκέψεις του, τρομοκρατήθηκε, πέρασαν σκέψεις φόβου και φρίκης. Κοίταξε ψηλά και είδε 2 να σκίζουν τον ουρανό στα δύο. Άρχισε να τρέχει στο δάσος να κρυφτεί από έναν πόλεμο που φτιάχτηκε μέσα στο μυαλό του, “δεν θα την γλιτώσω, θα με φάει κάποια βόμβα” και συνέχισε να τρέχει, αλλόφρων. Ο ήχος των αεροσκαφών, συνέχιζε και αφού είχαν χαθεί από την ματιά του. κοντοστάθηκε λαχανιασμένος στο κούφωμα ένος γέρικου δένδρου, η διάθεση του είχε άλλαξει, του ήρθε στο νου ο πετροπόλεμος που έπαιζε μικρός στην γειτονιά, η ζωή του όλη Φοβόταν , όπως και τώρα, αλλά έπαιζε δεν άντεχε να τον κοροϊδεύουν. Αυτό είχε συνέχεια, γράφτηκε στην Σχολή Δοκίμων, προερχόταν από στρατιωτική οικογένεια, φυσικά η οικογένεια του, ήταν τρισευτυχισμένη κ τον είχαν ονομάσει Γενναίο, έτσι τον φώναζαν. Ακόμα και μέτα από τόσα χρόνια απορούσε για το επάγγελμα που είχε διαλέξει. Και να τώρα φοβισμένος στην κουφάλα ένος δένδρου προσπαθούσε να ξεφύγει, από το πεπρωμένο που ο ίδιος είχε δημιουργήσει Ήθελε να γίνει ζωγράφος μικρός έπαιρνε τα χρωματιστά του μολύβια κ κατέβαινε στον κήπο να ζωγραφίσει ότι έβλεπε ολόγυρα του, σαστισμένος αλλά και μαγεμένος Όταν τελειώνε, έτρεχε στον παππού του να του δείξει τις καινούργιες του ζωγραφιές, εκείνος ήταν ο μόνος που πίστευε στο ταλέντο του εγγονού του και ήταν ο αιώνιος καυγάς της Κυριακής στο μεγάλο τραπέζι της οικογενείας, όταν όλο το σόι μαζεμένο, τρώγανε Όλοι μιλούσαν για την οικονομία που πήγαινε κατα διαβόλου, ενώ τα παιδιά τρέχαν ολόγυρα, σαν τιτίβισμα μελισσών, αναστατώνονταν όλη την αίθουσα., σκορπίζοντας τον πανικό στους μεγάλους. Εκεί που φούντωνε η συζήτηση, σηκωνόταν ο παππούς και με μεγάλη υπερηφάνεια έδειχνε τα κατορθώματα του εγγονού του. Έλεγε κ ξανάλεγε, πόσο χαρισματικός είναι και πως κάποτε όλοι θα μιλούν γι αυτόν, τότε ξέσπαγε ο μεγάλος καυγάς, λες και ο παππούς το έκανε επίτηδες. Όταν εκείνος πέθανε, δεν ξαναζωγράφισε ποτέ, δεν είχε σε ποιον να τα δείξει, όλοι απαξιουσαν και να τα κοιτάξουν. Κλείστηκε στον εαυτό του, μεγαλώνοντας μέσα στην σιωπή, μέσα σε στην δική του πραγματικότητα. Έκτοτε κανένας δεν ξαναασχολήθηκε μαζί του. Τώρα βρίσκετε σε εκείνο το νησί, πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια σε διακοπές, μόνος. Δεν είχε παντρευτεί, όχι γιατί δεν μπορούσε, αλλά γιατί μέσα του έκρυβε ένα μεγάλο, ασήκωτο μυστικό. και όταν κατατάχτηκε το έκλεισε για πάντα μέσα του, φυλαγμένο. Ίσως να είχε ξεχάσει τι σημαίνει έρωτας - αν ποτέ το άφησε να το νιώσει. Ο ήχος των αεροπλάνων είχε χαθεί και ο αέρας είχε πάρει την δική του θέση στον ήχο. Σηκώθηκε αλλά ξανακάθισε, που και που κοιτούσε το ουρανό μήπως και τα ξαναδεί. Το παιχνίδισμα του ήλιο με τα σύννεφα συνεχίζονταν Ήταν ήδη έναν μήνα εδώ και οι διακοπές του έφτανα στο τέλος. Η στρατιωτική ζωή τον είχε κουράσει και είχε ζητήσει πρόωρη άδεια. Ήρθε εδώ μη ξέροντας τι θα αντικρίσει και πραγματικά δεν τον ένοιαζε, είχε ακούσει πως η φύση εδώ είναι πανέμορφη και πραγματικά είχε μαγευτεί. Του άρεσε η ιδέα πως θα ήταν μόνος του πως είχε λιγοστό κόσμο Οι μέρες τελειώνανε και έκανε τις τελευταίες του βόλτες. Σηκώθηκε και άρχισε να περπατά, όταν άκουσε ένα σφύριγμα πίσω του γύρισε και είδε έναν νεαρό που κρατούσε ένα τελάρο κ μια κασετίνα με μπογιές. Σάστισε, δεν είχε αντικρίσει κανέναν, όλο τον καιρό που βρισκόταν εδώ. Εκείνος τον προσπέρασε, χαιρετώντας τον σαν να γνωριζόντουσαν χρόνια. Άρχισε να τρέμει, όλα γύριζαν γύρω γύρω, από την μία τα αεροπλάνα και από την άλλη η θύμηση της ζωγραφικής, ο παππούς, οι καυγάδες, το μυστικό του, τα χαμένα χρόνια. Σωριάστηκε στο χώμα και άρχισε να κλαίει με αναφιλητά. Πέρασε κάμποση ώρα έτσι. “θα πάω να του μιλήσω, ή τώρα ή ποτέ” σκέφτηκε, σηκώθηκε, του φαινόταν παράτολμο, δεν το είχε ξανακάνει ποτέ, ένιωθε όμως μια ανεξέλεγκτη δύναμη να τον σπρώχνει προς το μέρος του νεαρού.Τότε του ήρθε στο νου τα λόγια του παππού του “Ακόμα και αν αργήσεις να συνειδητοποιήσεις ότι ήθελες να κάνεις αυτό που η μοίρα όριζε για σένα, όταν έρθει αυτή η στιγμή, άφησε αυτήν την δύναμη να σε οδηγήσει, αυτή ξέρει, δεν λαθεύει ποτέ” Δεν είχε την δύναμη να αντισταθεί και άρχισε να τρέχει προς το μέρος που καθόταν ο νεαρός και ζωγράφιζε. Σήκωσε το κεφάλι του προς τον ουρανό, εκείνη την στιγμή περνούσαν τα 2 αεροπλάνα, τα είδε, τα χαιρέτισε και άρχισε να γελά δυνατά Ο παππούς καθισμένος στον κήπο, του χαϊδεύει τα μαλλιά και του λέει “Ποτέ μην με ξεχάσεις, θα έρθει μια μέρα που θα με ευγνωμονείς” Ατσίτσα / Σκύρος 1995

Α@Η2Ο

2009-11-20T13:18:00.005+02:00

2009-10-16T19:28:00.006+03:00

είμαι στις μαύρες μου

μπορεί να φταίει κ ο καιρός

κάθομαι σπίτι

γράφω μουσική μόνο κάποιοι φίλοι που τα λέμε

αυτό μου δίνει δύναμη

βαριέμαι τα ίδια

τα ίδια

ξεκινάει κάτι στην πορεία θολούρα

δεν μπορώ άλλο

συζητάμε "να τα πούμε σύντομα" κ η συντομία έχει γίνει αιώνας

προσπαθώ να είμαι καλύτερα

αλλά δεν μπορώ

δεν έχω καμιά όρεξη

σταμάτησα να τρώω

μόνο καπνίζω

κοιμάμαι αργά

με το μυαλό άδειο τα μάτια κολλημένα στο ταβάνι

"βλέπω" τηλεόραση

τα μάτια μου σκοντάφτουν στην θλίψη μου

θέλω να κλάψω

αλλά δεν γίνεται

στερεψα

δεν έχω δεν θέλω δεν μπορώ δεν

Η ΄Ανοιξη μας ήρθε, για πόσο όμως?

2009-04-08T17:08:00.003+03:00

Ξύπνησα ευδιάθετος σήμερα. Ήταν κ πολύ ωραία η εκπομπή χθες, απρόβλεπτη, με έναν επίσης καλεσμένο από σπόντα. Μιλήσαμε πολλές ώρες, κ μουσική που είχε φέρει από την Πολή. Η διάθεση έχει αλλάξει, όχι όμως αυτά που συμβαίνουν στην ζωή μου. Νέα προβλήματα, οικονομικής φύσεως που με απασχολούν κ πρέπει να βρουν την λύση τους συντόμως. Δουλειά δεν έχω, αρά κ λεφτά. Κάποια Σιάτσου που κάνω εδώ κ εκεί. Τα χρήματα πια δεν φτάνουν ούτε για να φτύσεις, μόλις τα παίρνω κάπου τα ακουμπάω. Ατέλειωτο παιχνίδι. Στην αρχή νόμιζα ότι εγώ ήμουν αυτός που δεν μπορούσε να κρατήσει λεφτά στα χέρια του. Τελικά κατάλαβα ότι όλοι μας είμαστε έτσι, όχι γιατί μας περισσεύουν, κάθε άλλο, γιατί δεν μας φτάνουν. Κόβεις από εδώ, κόβεις από εκεί, αλλαγή καμία. Όλοι οι φίλοι παραπονιούνται. Έρχεται το Πάσχα - ποσώς με ενδιαφέρει η θρησκευτική του μορφή - έχει πάψει να με ενδιαφέρει πάρα πολύ καιρό τώρα. Δεν είναι ο θεός που με φοβίζει, αλλά η ανθρώπινη ανοησία κ γι αυτήν δεν υπάρχει καμία λύτρωση ο θεός ο ίδιος να κατέβει. Ακόμα αναρωτιέμαι πως υπάρχει κόσμος - κ είναι πολύς - που πιστεύει ότι ο θεός τα έκανε, τα κάνει όλα? άραγε έχουν σκεφτεί ότι πριν υπάρξουμε σαν μορφές οι άνθρωποι, η φύση υπήρξε κ ότι θα υπάρξει κ μετά την ύπαρξη μας. Είναι τόσο απλό κ εύκολο να το καταλάβεις κ αρκεί να "ακούσεις" τη φύση. Όμως για μένα Πάσχα, σημαίνει η αρχή της καλοκαιρίας, το γέμισμα της γης, η αναγέννηση, σε μια γη που "κοιμόνταν" προετοιμαζόμενη μέσα στο χειμώνα να ξεπροβάλλει τα πλούσια εδέσματα της, για όλους μας κ όχι κατά ανάγκη μόνο του ανθρώπου. Επίσης σημαίνει λίγη ξεγνοιασιά από τα προβλήματα, στοργή κ περιποίηση από τους συγγενείς. Να μην χρειάζεται να σκεφτείς " τι να μαγειρέψω σήμερα?", κάποιος άλλος το κάνει για σένα κ εκείνος με την σειρά του το κάνει με ευχαρίστηση αφού όλο τον υπόλοιπο καιρό υπάρχει μόνο στην μοναξιά του. Αναρωτιεμαι αν θα αλλάξουν τα πράγματα στην Ζωή μου?

Πάλι βρέχει

2009-04-06T16:16:00.003+03:00

Ο καιρός άλλαξε, από χθες πάλι βρέχει. Δεν πρόλαβα να μαζέψω τα χειμωνιάτικα κ ξανά πίσω στα καθημερινά. Δεν μου αρέσει , το λέω, μου άρεσε που για 2 μέρες έβγαλε ήλιο, περπατούσα στον δρόμο με το κοντομάνικο. Τώρα πάλι σκεπάζομαι με το πάπλωμα, αλλά κ η διάθεση άλλαξε, κλείστηκα πάλι στον εαυτό μου. Γκρίζος ουρανός, γκρίζες σκέψεις, γκρίζα όνειρα. Που κ που έρχεται στις σκέψεις μου η παλιά ιστορία, κ ακόμα αναρωτιέμαι πότε πρόλαβε να μου αφήσει τόσα σημάδια, μόνο 21 ζωντανές μέρες περάσαμε μαζί κ οι υπόλοιπες μόνο μέσω βίντεο. Ακόμα αναρωτιέμαι το γιατί, μετά προσπαθώ να σφηνώσω τις σκέψεις μου κ να σκεφτώ κάτι άλλο, δεν πετυχαίνει πάντα, χάνομαι μέσα στα "γιατί" κ αν ήταν τελικά όλα αυτά αληθινά, αν τελικά δεν έβλεπα μπρος μου αυτό που θα ακολουθούσε. Το μόνο που απόμεινε από όλο αυτό είναι μια μεγάλη απορία Χτες είδα στην ΝΕΤ ένα έργο για έναν gay ναύτη που δολοφονήθηκε άγρια από συν ναύτες του γιατί ήταν gay. Έκλαψα, δεν μπορώ να πω, μου άρεσε, αλλά πιο πολύ μου άρεσαν αυτά που έλεγε η μάνα του στο δικαστήριο για τον θάνατο του γιου της. Έλεγε λοιπόν, " όσο κ να θέλει συγχωρήσει τον κατηγορούμενο, ακόμα δεν μπορεί, όσο κ να θέλει να ξεκολλήσει το μυαλό της από το συμβάν, δεν μπορεί, κ νιώθει σαν έχει πέσει μέσα σε μια μεγάλη λακκούβα όπου δεν υπάρχει φως κ έχει μείνει με την απορία ΓΙΑΤΙ?" κάπως έτσι νιώθω κ εγώ, ΓΙΑΤΙ?, δεν μου έδωσε ποτέ μια εξήγηση, τι έγινε κ έμεινα με την απορία κ αυτή η απορία με βασανίζει από τότε. Ίσως δεν θα μάθω ποτέ, αν κ έχω την ελπίδα ότι θα εμφανιστεί από το πουθενά, τι θα μου πει όμως δεν ξέρω. Ίσως άδικα βασανίζομαι, τώρα πια δεν τον θέλω, θέλω μια εξήγηση κ μια συγνώμη. Τον έπνιξα" γρήγορα, ίσως γιατί βρίσκομαι σε μια περίεργη φάση της ζωής μου όπου όλα αλλάζουν, μεγαλώνω κ μεγαλώνουν όλα μέσα μου. Περνάω πολλές ώρες μόνος στο σπίτι, δεν έχω σκέψεις, πως θέλω να φτιάξω τον χώρο μου, μεσα στο σπίτι, μέσα στην ψυχή μου. Δεν συμβαίνει κ κάτι που να με ανεβάσει στα ύψη, προσπαθώ μόνος μου να απογειωθώ, δεν τα καταφέρνω πάντα κ επίσης δεν τα καταφέρνω όσο θα ήθελα ή δεν γίνεται πάντα. Το θετικό είναι πως ο πόνος έγινε εμπνευση, γράφω μουσική κ αυτό με ανακουφίζει. περιμένω το καλοκαίρι να φύγω, να βρεθώ στην θάλασσα, να με γιάνει η θάλασσα

Έχω πολύ καίρο να γράψω

2009-03-30T15:08:00.003+03:00

Αποφάσισα να ξαναγράψω Από τότε που άξαφνα χώρισα, πέρασα πολύ δύσκολα με φοβερές μεταπτώσεις στην διάθεση, χωρίς να θέλω να φάω καθόλου, έχασα 10κιλά μέσα σε μια βδομάδα. Σιγά σιγά επανήλθα στην καθημερινότητα μου,πήγα 2 μέρες στην μάνα μου να ξελαμπικάρω κ 2 μέρες στα Γιάννενα να παίξω κ πέρασα πολύ ωραία. Από τότε που γύρισα από τα Γιάννενα, έχω πέσει με τα μούτρα στο γράψιμο της μουσικής κ όλες μου οι μέρες καθορίζονται μόνο από αυτό. Ρετουσάρω παλιά μου κομμάτια κ γενικά βρίσκομαι σε αυτήν την διάθεση, ξεχνώντας για λίγο τον έξω κόσμο. Πολλές φορές μου σκάει μια θολή εικόνα του, που ίσα ίσα ξεχωρίζω το πρόσωπο του αλλά το διώχνω αμέσως. Ήδη όλη αυτή η ιστορία μου έκανε πολύ κακό, δεν μπορώ να το αφήνω να "γυρνάει" όποτε θέλει. Γενικά είναι τα πράγματα δύσκολα, μερική απασχόληση σαν dj κ shiatsu, κ γενικά μισοζώ, όπως όλοι μας εξάλλου. Στον ορίζοντα κάτι καινούργιο συναισθηματικό δεν παίζει, δεν ψάχνομαι κ ιδιαίτερα, αφού είμαι συνέχεια κλεισμένος στο σπίτι κ γράφω, τόσο που ξεχνάω τις ώρες, να φάω, να κοιμηθώ. Ελπίζω ότι θα πάει κάπου όλο αυτό, έχω ήδη ακούσει καλά λόγια για τα νέα κομμάτια, που αποφάσισα, να έχουν τίτλους που δεν θα εννοούν κάτι, αλλά ο καθένας θα το προσδιορίζει όπως του "κάθεται" το μουσικό ταξίδι Ούτως ή άλλως, έχω ήδη κ από παλιά κομμάτια τίτλους που δεν σημαίνουν τίποτα, κ έτσι όποιος το ακούει αφήνεται στην μαγεία κ φαντάζεται μια δική του ιστορία. Είμαι πολύ χαρούμενος που μετά από πολύ καιρό ξαναγράφω μουσική. Μόνο αυτό με νοιάζει τώρα, κ δεν βλέπω την ώρα να πάω σπίτι μου κ να κάτσω ανάμεσα στα όργανα, τους δίσκους, το υπολογιστή κ να χαθώ στα νέα μονοπάτια. Ο καιρός μου τα χαλάει λίγο, γιατί έχει συννεφιά μονίμως. Ένταξει περιμένω το καλοκαίρι να έρθει για να φύγω πάλι για Δονούσα κ να επιστρέψω το Φθινόπωρο. Ένα άλλο καλό που έγινε, είναι ότι το σπίτι που μου έχει παραχωρηστεί, μπορώ να το κρατήσω όσο θέλω κ νομίζω ότι έιναι κάλη φάση, γιατί έτσι ότι λέφτα θα βγάλω το καλόκαίρι, θα πάνε εκεί που τα χρωσταω. Βρυξξελλάρια έμαθα ότι θα πας ΝΥ!! κουφάλαααα, αυτή είναι ζωή

ονειρεύομαι την μέρα κ την νύχτα

2009-02-17T15:05:00.006+02:00

Κάνει πολύ κρύο, από προχθές, αν κ το σπίτι είναι ιδιαίτερα ζεστό, αλλά όταν βγαίνω έξω, δεν το μπορώ καθόλου.

Περνάω τον περισσότερο καιρό μου εδώ στο σπίτι, κάνοντας δουλειές, ανακαλύπτοντας καινούργιες. Χθες έβαλα φώτα στο δωμάτιο κ στο σαλονάκι. Έχει ζεστό, γενικά όμως το σπίτι έχει καλή αύρα, αν κ μικρό, νιώθω ότι είναι αρκετό για μένα.

Πείνασα, πάω να μαγειρέψω, έχω ραδιόφωνο στις 6 κ έχω καλεσμένο τον .... να τα πούμε στον αέρα..

Έβαλα φωτό από το καλοκαίρι. Όλοι μιλάμε ήδη για το καλοκαίρι. Μυρίζει άνοιξη σιγά σιγά....μμμμμ!!

2008-11-17T22:31:00.011+02:00

Αυτή είναι η μόνη πραγματική φωτογραφία, όπως ακριβώς την αποθανάτισα, ένα απόγευμα πέρυσι το καλοκαίρι, από το μπαλκόνι του δωματίου μου

Αυτή είναι η φωτογραφία, όταν μετά από μια μεγάλη πυρκαγιά πέρυσι στην Εύβοια, φυσούσε άνεμος κ έφερε όλο το μαύρο καπνό στην Αθήνα. Την σκούρυνα λίγο, όμως πραγματικά από μόνη της ήταν σχεδόν απόκοσμη

Σήμερα 1η πραγματική μέρα του Φθινοπώρου

ξαναβρήκα τις παλιές μου φωτογραφίες από τον Αττικό ουρανό, φωτογραφίες που είχα βγάλει πέρυσι κ πρόπερσι από το παλιό μου σπίτι. Τις πείραξα λίγο, έτσι κ αλλιώς ο Αττικός ουρανός, δεν είναι πια τόσο γαλανός όσο πριν από 20 χρόνια, έτσι όπως τον θυμάμαι, κ τους άλλαξα το χρώμα, δίνοντας μια απόχρωση εξωπραγματική.

Έχει πλάκα, δεν ξέρω αν στα αλήθεια θα μου άρεσε να δω τον ουρανό έτσι πράσινο, αλλά αυτές είναι μονο φωτογραφίες "πειραγμένες"

Η διάθεση μου είναι καλή, έχει μια μικρή δόση θλίψης, αντίστοιχης του καιρού κ της ημέρας.

Ήμουν 12 χρονών , όταν συνέβη το μοιραίο της 17 Νοέμβρη, μέρα αιώνια για την νεότερη ελληνική ιστορία.

Τελευταία φορά που κατέβηκα στην πορεία, ήταν το 82, ίσως δε θυμάμαι καλά, με τον αδελφό μου τον μεγάλο κ έναν πρώην φίλο μας. Μεγάλη πορεία που κατέληξε σε μακελειό, ποδοπατήθηκαν άνθρωποι, σφαίρες χτυπήσανε κάποιους άλλους, χάθηκα με τον αδελφό μου, κ έκανα το λάθος να τρέξω προς Σόλωνος, κοντά στα Εξάρχεια, όταν με μαζέψανε κ με σάπισαν στο ξύλο.

Ξέφυγα όπως όπως, μπαίνοντας μέσα στο Πεδίο του Άρεως, που γνώριζα πολύ καλά, κρύφτηκα μέσα στα δένδρα κ σαν πληγωμενο ζώο, κρατούσα την αναπνοή μου, για να μην με βρούν. Μετά από ώρες, γύρισα σπίτι, η μάνα μου εκλαιγε ο αδελφός μου είχε προλάβει να γυρίσει πιο νωρίς κ γω με τα σημάδια της βαρβαρότητας, προσπαθούσα να κρύψω τι μου είχε συμβεί. Είπα διάφορα ψέμματα, για να μην φρικάρει η μάνα μου κ μόνο το βράδυ, όταν εκείνη ξάπλωσε, μιλήσα στον Γιώργο κ του είπα δείχνοντας του τι είχε συμβεί.

Η επόμενη μέρα ήταν πιο δύσκολη, γιατί έπρεπε να πάω στην σχολή κ καθώς περνούσα από μπάτσους, ανατρίχιαζα από τον θυμό που είχα μέσα μου.

Από εκείνη την φορά δεν ξανακατέβηκα στη πορεία, χρόνο με τον χρόνο, άλλαζε, γινόταν πιο πολύ σε εμποροπανήγυρι, χάνοντας την πρωταρχική της σημασία αυτή η ημέρα, για ποιόν σκοπό είχε γίνει, κομματοποιήθηκε, ο καθένας την κράτησε για τον εαυτό του, κ όλοι γίνανε ξαφνικά θύματα της βαρβαρότητας εκείνης της εποχής.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ της φωνές των ανθρώπων που βασανιζόντουσαν στην τότε Σχολή Ευελπίδων-τώρα πια είναι τα Δικαστήρια-, που οι φωνές τους ακουγόντουσαν μέχρι το σπίτι της θείας μου που έμενε εκεί κοντά.

Δε θα ξεχάσω ποτέ την είκονα της μάνας μου, τότε στην επαρχεία που ζούσαμε, που με την δική της αντίσταση σε ότι συνέβαινε, έβγαζε τα ηχεία του πικ απ, έξω στο μπαλκονι κ ακουγόνταν ο Θεωδωράκης μέχρι το σχολείο που ήταν απέναντι.

Δε θα ξεχάσω την μάνα μου που ήταν κατ'οικόν περιορισμό από την Αστυνομία για πάνω από ένα χρόνο εκεί που ζουσαμε κ όμως ποτέ δεν έβαλε το κεφάλι κάτω, αλλά συνέχιζε με το δικό της τρόπο, να αντιστέκεται με κίνδυνο την ζωή της.

Κ θα την ευχαριστώ για πάντα, για ότι μας δίδαξε περί ελευθερίας, στα δύσκολά εκείνα χρόνια.

Ήμουν 12 χρονών, τότε, τώρα είμαι 46 κ βλέπω πως ότι κ να συμβαίνει, όπως κ να είναι τα πράγματα, ο καθένας σκύβει το κεφάλι για να μην χάσει την βολεψιά του.

Κ δεν μιλάω για κομματικά, δν με ενδιαφέρει αυτή η αξία, μιλάω για την αξιοπρέπεια που έχει πουληθεί από όλους μας, για ένα δάνειο, για ένα αυτοκίνητο, ένα κινητό, μια ματαιόδοξη αξία που τελικά δεν έχει να μας δώσει τίποτε παραπάνω από μια στιγμιαία απόλαυση.

Κ έτσι συμπαιρένω, ότι αυτή που δώσαν την ζωή τους τότε, εκείνο τον καιρό, εκείνη την Άγια Νύχτα, όλα πήγαν στον βρόντο.

Κ πως κάποιοι από αυτούς που ήταν μέσα, γρήγορα ξέχασαν τον σκοπό τους κ βολεύτηκαν στην Νέα Τάξη Των Πραγμάτων.

Είμαι 46, κ βλέπω όλα αυτά κ με θλίβουν.

Αλλά δεν αποκοιμήθηκα, με τον τρόπο μου αντιστέκομαι κ εύχομαι να το κάνουν κ άλλοι.

Miss Souko

2008-10-31T20:15:00.008+02:00

Κάνει ζέστη σήμερα, μοιάζει με καλοκαίρι, αποπνικτική ατμόσφαιρα, πολύ νέφος με υγρασία.

Νυστάζω, αλλά πρέπει να ετοιμάσω τα βινύλια μου κ κάποια cd.

Έχουμε πάρτι σήμερα, το 1ο αυτού του χρόνου.

Διάθεση μάλλον περίεργη.

Αναλώθηκε πολύ αυτές τις μέρες σε "τυφλά" ραντεβού, άγνωστοι μέσα στο άγνωστο.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν είμαι εγώ το ίδιο πρόσωπο που έχει 3 κ 4 ζωές , 3 κ 4 διαφορετικές προσωπικότητες.

Η Souko δίπλα μου γουργουρίζει, σκύβω δίπλα της κ με πλένει, μου πλένει όλο μου το κεφάλι, βάζει το μπροστινό της πόδι πάνω στο μάγουλο, προσέχοντας μην με τρυπήσει με τα νύχια της κ αρχίζει το πλύσιμο, το δικό της κ το δικό μου.

Με καταλαβαίνει πότε δεν είμαι καλά, το νιώθω, ανεβαίνει στα πόδια μου κ έρχεται κοντά στο αυτί κ σαν να μου ψιθυρίζει γουργουρίζοντας "όλα θα πάνε καλά, εγώ είμαι εδώ".

Θυμάμαι όταν πριν 2 χρόνια σκοτώθηκε φίλος κ ήμουν σε άσχημα χάλια, πόσο περιποιητική ήταν, αν μπορούσε να μου μαγειρέψει, θα το έκανε.

Ο συγκάτοικος μου έχει γοητευθεί από την Souko.

Του αρέσει που είναι πολύ κοινωνική, επικοινωνεί, μιλάει, βγάζει κραυγούλες, αναλόγως τι θέλει να μου πεί. Έχω μάθει κάθε φωνούλα της για ποιό λόγο είναι.

Την λατρεύω.

Οι μέρες πέρνανε, οι σκέψεις περνάνε, οι άνθρωποι περνάνε, σαν ένα τραίνο με δίχως στάσης...

2008-10-27T21:55:00.007+02:00

Από χθες νιώθω σαν να μην με χωράει το σπίτι μου, το σώμα μου, το μυαλό μου. Θέλω να φύγω μακρυά, κάπου να χαθώ σε έναν κόσμο που δεν με γνωρίζει.

Πάλι με "ρούφηξε" η μιζέρια της πόλης, όλα γίνονται αργά, νωχελικά, χωρίς ενέργεια. Πέρασε το καλοκαίρι κ όλοι οι φίλοι ξαναγύρισαν στις παλιές τους συνήθειες, όπως κ γω άλλωστε, στον μικρόκοσμο του τίποτα.

Εντάξει δεν ζω τόσο δραματικά, με τις δουλειές ζορίζομαι Μαγαζιά δεν υπάρχουν ώστε να με καλύπτουν, κολλητοί μου 2-3 χώρισαν, μετά από χρόνιες σχέσεις, το μόνο καλό που μου συμβαίνει τις 2 τελευταίες βδομάδες είναι που ξανάρχισα να γράφω μουσική.

Η πολή δεν με χωράει, την βαριέμαι, όπως βαριέμαι τον εαυτό μου σε τέτοιες περιόδους. Κλαίω συχνά τελευταία, για μια μόνιμη απώλεια που έχει κατοίκιση μέσα μου.

Είμαστε πολλοί σε αυτήν την πόλη που κυκλοφορούμε μονάχοι, αλλά δεν λυπάμαι τόσο πολύ τον εαυτό μου, όσο λυπάμαι κάποιους φίλους μου που είναι σε σχέση κ νιώθουν μόνοι τους.

Θέλω να ταξιδέψω, αλλά δεν θέλω να γυρίσω πίσω, όταν γυρνάω, η θλίψη στο που ζώ κρατάει ολοένα κ περισσότερο, όσο πιο πολύ πάω σε άλλη χώρα κ βλέπω καινούργια πράγματα, παρόλο που πεθυμώ τους φίλους μου, την οικογένεια μου, την γάτα μου, η επιστροφή είναι όλο κ πιο δραματική, σαν ένας κακός εφιάλτης.

Εγώ το λέω jet lang, αυτό που παθαίνουν όσοι ταξιδεύουν σε χώρες μακρινές κ κάτι παίζει με την ώρα, σε μας παίζει με την αθλιότητα που καθημερινά ζούμε κ ανεχόμαστε όλο κ πιο πολύ, σαν να μην μας αγγίζει η αλήθεια μας.

χάθηκε στον παρελθόν το καλοκαίρι

2008-10-06T16:54:00.007+03:00

Πέρασε ήδη μια βδομάδα από τότε που γύρισα κ δεν έχω ακόμη καταλάβει που είμαι. Μπήκα κάπως απότομα στην καθημερινότητα, από την μια, το κρύωμα που καλά κρατεί ακόμα, από την άλλη 4 συνεχόμενα djιλίκια - δεν παραπονιέμαι -ήταν πολύ καλά, ιδίως παρασκευή που ήρθαν φίλοι παλιοί αλλά κ νέοι από το καλοκαίρι, αλλά κ χθες το απόγευμα που ήρθαν πάλι κάποιοι φίλοι κ ο συγκάτοικος.

Προσπαθώ να βρεθώ μέσα στον "κόσμο" μου, έρχονται κ τα γενεθλεία μου, το σάββατο κ δεν ξέρω ακόμα αν είμαι σε φάση να κάνω κάτι μεγάλο στο σπίτι, γιατί θα είναι πολύς κόσμος κ δεν ξέρω αν είμαι σε αυτή την φάση.

Το σίγουρο είναι ότι μου λείπει πολύ η θάλασσα, οι πρωϊνές μου βουτιές, ο βυθός, ο καθαρός ουρανός, οι λιτές εικόνες της καθημερινότητας μου εκεί στο νησί.

Τι είναι αυτό που με κρατάει εδώ σε αυτήν την μεγάλη πόλη, που δεν συμπαθω, παρά ελάχιστες φορές, όταν σε αυτό συνησφαίρουν οι φίλοι μου, οι οικογένεια μου, κάποιες σπαρτές εικόνες που δίνουν ένα άλλο νόημα στην ζωή μου, λίγες φορές, τόσες λίγες.

Με το σπίτι, προσπαθω να δω που είμαι, όταν τα περισσότερα πράγματα μου είναι κλεισμένα στο πατάρι κ στις ντουλάπες κ ακόμα κ εδώ νιώθω να μην έχω "τοποθετηθεί", ελαφρώς ξένος.

Όχι ότι μου έχει κάνει κάτι ο συγκάτοικος, κάθε άλλο, με φρόντισε, μετά από μια μεγάλη περιόδο θλίψης, όπου όλα ήταν μάταια, μου έδωσε χαρά η αλλάγη, με ξένοιασε από έγνοιες.

Μπορεί να είμαι παραπονιάρης, υπάρχει κ το άλλο φλέγον θέμα του συντρόφου, που ακόμα η θέση είναι κενή.

Δοκίμασα κάθες είδους τρόπου για να το καλύψω, τίποτα κανένα αποτέλεσμα.

Πιάνω τον εαυτό μου, να δακρύζει μερικές φορές έτσι από μόνος του, σαν να πνίγομαι μέσα στα πολλά μου δάκρυα.

Είναι μεγάλη αυτή η απουσία κ με τρομάζει το ότι δεν αλλάζει κάτι.

Περνάνε τα χρόνια κ εγώ είμαι ακόμα στο ίδιο ράφι καθισμένος κ αγναντεύω το αγνώστο.

Περνάει ο καιρός.....

Νιώθω τουριστας

2008-09-26T15:40:00.004+03:00

Επέστρεψα, ύστερα από δυόμιση μήνες απουσίας μου από την Αθήνα.

Νιώθω σαν χαμένος κ αυτό που πιο πολύ μου λείπει, είναι η πρωινή βουτιά στην θάλασσα.

Πέρασα ωραία κ στην δουλειά αλλά κ ύστερα στις διακοπές.

δεν έφυγα απτο νησί, παρέμεινα εκεί να γνωρίσω άλλα μέρη, ανέβηκα στο βουνό, γνώρισα κάποιους καινούργιους φίλους κ είδα κάποιους από το προηγούμενο καλοκαίρι.

Τώρα πάλι πίσω στην πρωτεύουσα, να αναρωτιέμαι, για άλλη μια φορά, τι είναι αυτό που με κρατάει εδώ κ δεν το αποφασίζω να φύγω οριστικά για κάπου πιο κοντά στην φύση.

Γκρινιάζω, κακός, αλλά νιώθω σαν ξένος, σαν να είμαι σε λάθος όνειρο.

Δεν θέλω να χάσω την ένεργεια που απλώχερα μου δώθηκε.

θα επενέλθω για το φετινό καλοκαίρι κ τις ζεστές στιγμές που έζησα.

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

2008-07-11T14:20:00.006+03:00

Προτελευταία μέρα στην Αθήνα κ πόσο χαίρομαι που θα την ξαναδώ αρχές Οκτωβρίου.

Όπως πέρυσι, πάω στο ίδιο νησί, δουλειά-διακοπές

Πολύ ζέστη σήμερα, όπως κ όλη την βδομάδα που μας πέρασε.

Εκδρομή το προηγούμενο Σαββατοκύριακο με το VM tours, στο Τολό, σε ξενοδοχείο φιλικό με πισίνα, που ξεσαλώσαμε, σαν μικρά παιδάκια, με όλη την παλιοπαρέα, μουσικές, πιώμα, πλάκες, βουτιές, ωραία κ απλά.

Τετάρτη πήγα στα γενέθλια του VMradio, έκλεινε τα 2 χρονάκια του, σε ωραίο μέρος στο κέντρο της αθήνας , στο Νομισματικό Μουσείο, το παλιό σπίτι Τσίλερ, στο βάθος κήπος, ωραία κ εκεί, μαζεύτηκαμε όλοι όσοι αγαπάμε κ έχουμε κοινές αναζητήσης.

Μια φίλη μου είπε ότι μοιάζουμε σαν φυλή, μπορεί να είναι κ έτσι.

Πρέπει να ετοιμάσω τα πράγματα μου, το πιο βαρετό κομμάτι του ταξιδιού μου.

Ευτυχώς φεύγουμε πολλοί φίλοι μαζί κ θα έχει πλάκα στο καράβι.

Εύχομαι σε όλου σας καλές διακοπές, καλή ξεκούραση

καλό καλοκαίρι

καλώς να βρεθούμε πάλι όλοι μαζί το φθινόπωρο

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΣΠΡΑ ΣΠΙΤΙΑ

2008-07-01T00:37:00.009+03:00

Σαββατο Κύριακο πίσω στις αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων

2008-06-30T22:13:00.009+03:00

Το Σάββατο είχαμε κανονίσει με τον μεγάλο μου τον αδελφό να πάμε στα Άσπρα Σπίτια, το μέρος που μεγαλώσαμε τα παιδικά μας αλλά κ εφηβικά μας χρόνια. Μια συνάντηση με τους παλιούς μου συμμαθητές, αλλά κ διάφορους φίλους μου, από άλλες τάξεις, που όμως κάναμε πολύ παρέα.

Συγκίνηση μεγάλη, κάποιους είχα να τους δω κ 20 χρόνια.

Αλλαγμένoi όλοι, διαφορετικοί, πιο μεγάλοι, άλλοι παντρεμένοι, άλλοι χωρισμένοι, άλλοι ακόμη μόνοι τους όπως κ γω.

Βρεθήκαμε σε μια ταβέρνα κ έπρεπε να σκαλίσω την μνήμη μου, να επαναφέρω τις γυμνασιακές μου αναμνήσεις, να συνδυάσω τα πρόσωπα που έβλεπα με τα πρόσωπα του τότε κ ήταν δύσκολο, πολύ δύσκολο. Κάποιοι είχαν αλλάξει πάρα πολύ, δεν μπορούσα καν να τους αναγνωρίσω, η μνήμη μου με πρόδιδε, είχα ξεχάσει των πιο πολλών τα ονόματα, τα πρόσωπα τους δεν μου λέγαν τίποτα, ντράπηκα, ρωτούσα "ποιος είσαι? ποια είσαι?" για να πάρω την απάντηση κ να βρεθώ μέσα στην μνήμη των παιδικών μου χρόνων κ να σκαλίσω από που τους ξέρω, ποιοι ήταν οι συμμαθητές μου, ποιες ήταν οι συμμαθήτριες μου.

Βέβαια κάποιους τους είχα ξαναδεί, τους πιο κολλητούς μου, τους αγαπημένους μου παιδικούς φίλους, που είχαμε ξανασυναντηθεί πριν από 2 χρόνια κ που η συγκίνηση ήταν πολύ μεγάλη, τόσο που για μια βδομάδα έκλαιγα συνέχεια, που άφησα να περάσουν τόσα χρόνια χωρίς να δώσω σημεία ζωής, από μια βλακεία του μυαλό μου, σβήνοντας κάθε ίχνος από εκείνο το παρελθόν, λες κ αυτοί φταίγανε που τόσο ήθελα στα 15 μου χρόνια να φύγω από το μέρος που τόσο ωραία πέρασα τα παιδικά μου κ εφηβικά μου χρόνια, αλλά που όταν έφτασα στα 15 μου χρόνια, ένιωθα να πνίγομαι, γιατί το μυαλό μου ήθελε να πετάξει, να ζήση άλλα πράγματα, που εκεί δεν υπήρχαν.

Για πολλά χρόνια αρυόμουν κάθε επαφή με το μέρος, τους ανθρώπους, τους φίλους μου κ αυτό για φοβόμουν μην ανακαλύψουν την κρυφή μου ζωή, μια ζωή που στην Αθήνα άφηνα να εννοηθεί κ που δεν με ένοιαζε τι θα πουν οι άλλοι εδώ. Ίσως γιατί οι καινούργιοι μου φίλοι, αξιολογούσαν πέρα από την σεξουαλική μου ζωή κ δεν τους ένοιαζε.

Τι ήταν αυτό το κόλλημα μέσα μου, που ακόμα στους πιο κολλητούς μου εκεί δεν έχω τολμηση να τους το πω, ενώ κατά βάθος ξέρω ότι το ξέρουν, αλλά κανείς δεν ανοίγει αυτήν τη κουβέντα.

Τελικά σε εκείνη την πριν από 2 χρόνια συνάντηση, αποκάλυψα σε μια από τις παιδικές μου φίλες το μεγάλο μου μυστικό κ η απάντηση ήταν τόσο ομαλή, έτρεμα σαν φύλλο, λες κ αν το έλεγα θα σβηνόμουν από τις μνήμες τους, το είπα κ ξαλάφρωσα, ξαλάφρωσε κ εκείνη ζητώντας μου συγνώμη που όλα εκείνα τα χρόνια ποτέ δεν με ρώτησε πως ήταν η προσωπική μου ζωή, αλλά πως ήμουν ο μεγάλος της κολλητός που πάντα την άκουγα κ πάντα τη συμβούλευα κ εκείνη ήταν που συζητώντας με τους άλλους φίλους μας, σαν να ήθελε να βάλει τα πράγματα στην θέση τους το ανέφερε με τόση ειλικρίνεια δίνοντας μου την αληθινή θέση που είχα ανάμεσα τους κ πόσο την ευγνωμονώ για αυτό, που με έβγαλε από την δύσκολή απόφαση να τους το πω

Τάρα όλοι το ξέρουν κ μα την αλήθεια δεν τους νοιάζει, με αγαπούν όπως με αγάπησαν, όπως με αγαπούν οι φίλοι μου εδώ.

Όμως κάθε φορά που ξαναβρίσκομαι εκεί, νιώθω μεγάλη συγκίνηση, γιατί στριφογυρίζουν όλες μου οι αναμνήσεις, κ νιώθω ότι δεν πρόλαβα να κάνω όλα όσα ήθελα να κάνω, κ θα ήθελα να γυρίσω τον χρόνο τότε το 1972, που γνώρισα όλους εκείνους τους ανθρώπους που θα αγαπώ για όλη μου την ζωή, να κάνουμε κ άλλα πράγματα.

Έτσι ήταν την Κυριακή, σαν βρεθήκαμε στην παραλία, βουτήξαμε όλοι μαζί στην θάλασσα, κ παίξαμε, γελάσαμε κάνοντας βουτιές από τις εξέδρες, κάνοντας ψευτοαγώνες, μιας κ οι περισσότεροι ήμασταν συναθλητές, γύρνωντας τον χρόνο πίσω, τότε που ήμασταν παιδιά.

Μου έλειψε ο παιδικός μου φίλος που σκοτώθηκε πέρυσι, είχα όμως την αίσθηση ότι ήταν μαζί μας, τον ένιωθα κοντά μου, ίσως γιατί ήμουν συνέχεια με την αδελφή του, κολλητή μου κ συμμαθήτρια μου, κ χωρίς να μιλάμε για εκείνον, οι σκέψεις μας συζητούσαν. Να είσαι καλά όπου κ να είσαι αγαπημένε μου.

Πάλι κλαίω.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση όμως κατά την επιστροφή μου, ήταν πως μου ήρθε η βαθιά επιθυμία να αποκτήσω ένα σπίτι εκεί, κάποια στιγμή, για να πηγαίνω κ να αράζω.

Κ μου φάνηκε παράξενο, που παρότι έχω ταξιδέψει σε πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας αλλά κ στο εξωτερικό, ποτέ δεν ένιωσα τόσο βαθιά αυτή την επιθυμία, ίσως γιατί μεγάλωσα κ συνειδητοποίησα ότι αυτός ειναι ο τόπος μου. Μπορεί να γεννήθηκα στην Μασσαλία, να ζω στην Αθήνα τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου, όμως τα Άσπρα Σπίτια είναι ο Τόπος που με σημάδεψαν κ χαίρομαι πολύ που συνέβη αυτή η αποκάλυψή, γιατί θα μου δώσει την ευκαιρία να σκαλίσω πολύ τον παρελθόν που καταχώνιασα κ έκρυψα στα βάθη της ψυχής μου.

Αν κάποτε μου έλεγε κάποιος να ξαναδώ τους παλιούς μου φίλους των παιδικών μου χρόνων, θα αντιδρούσα, τώρα νιώθω καλά με τον εαυτό μου που ξαναβρέθηκα με τους αγαπημένους μου, κ πως μπορεί να περάσανε τόσα χρόνια απουσία μας, όμως τώρα που βρεθήκαμε νιώθω ευτυχισμένος κ δεν βλέπω την ώρα να τους ξαναδώ.

Περίεργα πλάσματα οι άνθρωποι.

Βέβαια χρωστάω πολλά στον μεγάλο μου τον αδελφό, που με την επιμονή του αλλά κ την υπομονή του, να μας ξανά συνδέσει εκεί, να βρει τις ρίζες του, όπως έχει κάνει στο παρελθόν για την οικογένεια του Πατέρα μου, την οικογένεια της Μητέρας μου, που παλιά τα θεωρούσα όλα αυτά βλακείες, αχ πόσο άδικο είχα, κ πόσο τον ευγνωμονώ για αυτό, να είσαι καλά αδελφέ μου.

Πάλι κλαίω

είναι σήμερα πανσέληνος?

2008-06-18T22:26:00.006+03:00

αποφάσισα να γράψω, γιατί πέρασα πολύ ωραία στον γάμο των φίλων μου στο Ναύπλιο, που μαζευτήκαμε όλα τα Ρεμάλια, φιλοί από τα παλιά.

γελάσαμε πολύ, μπανακι στην θάλασσα, γλέντι, ξενύχτι. γνώρισα καινούργιο φίλο, καλό παδί γέματος εκπλήξεις, όπου κάναμε πολύ παρέα, μιλώντας για τι άλλο ? για τέχνη.

μου έκανε εντύπωση η φωτογραφική του ματιά, στις ίδιες εικόνες πόσα διαφορετικά πράγματα αντιλαμβανόταν, κ στην στιγμή τα φωτογρ'αφιζε. φυσικά ο νέος μας φίλος έγινε αγαπητός κ από την υπόλοιπη παρέα.

συνταξιδέψαμε μαζί στον γυρισμό, σαν να γνωριζόμασταν πολύ καιρό, κ μου άρεσε αυτό το συναίσθημα. πήγαμε σπίτι του για να μου δείξει κάποιες φωτό που μου έδειξε στο Ναύπλιο. συζητήσαμε πολλή ώρα για το τι μπορούμε να κάνουμε με αυτές κ αποφασίσαμε να το κάνουμε ταινιάκι με δική μου μουσική.

μου αρέσουν οι συνεργασίες, μου αρέσει η δημιουργία μαζί με άλλους, είναι πιο ολοκληρωμένο, στέκεται.

σήμερα ζέστη πολύ

είχα ραντεβού με τον Νίκο, όμως δεν μπόρεσα να κρατηθώ στη αναπάντεχη πρόσκληση του ξαδέλφου μου, συνονόματος μου, για μια βουτιά στην θάλασσα. Χωρίς να το σκεφτώ, έστειλα μήνυμα στο φιλαράκι μου, κ βουρ για την θάλασσα.

το μέρος δεν 'ηταν τίποτα σπουδαίο, αλλά είμαι πολύ βολικός σαν άνθρωπος κ προσαρμόζομαι γρήγορα στις διαφορετικές καταστάσεις από μένα.

παρόλο που είχε πολύ κόσμο, λόγω καύσωνα, το ζητούμενο ήταν η δροσιά της θάλασσας κ η γκρίνια για το που ήρθα είχε εξανεμισθεί.

επιστροφή στην αθήνα κ μόλις μπαίνεις στην πόλη όλα μοιάζουν σαν να μην έφυγες ποτέ, σαν να μην έλειψες ποτέ.

χθες σεισμός κ ήταν 5 το πρωί, λίγο πριν πάω για ύπνο. κουνήθηκα αρκετα, ίσως γιατί μένω ψηλά, δεν τρομοκρατήθηκα, το ήξερα ότι θα γίνει.

δεν ξέρω πως συμβαίνει, αλλά ξαφνικά το νιώθω κ στυγμιαία έρχεται σαν σκέψη στο μυαλό μου, κ όσες φορές έχει τύχει, έχει γίνει ο σεισμός, όχι απαραίτητα στην αθήνα, αλλά κάπου αλλού.

έζησα τον μεγάλο σεισμό το 81, που είμασταν στο Link bar στην πλάκα κ έπαιζα ταβλι με φίλο μου, όταν ξαφνικά ένιωσα το τράνταγμα άλλα κ το πάτωμα να κουνιέται σαν να ήμουν πάνω σε κύμματα. πεταχτήκαμε σαν βολίδες έξω. όταν μπήκαμε στο μαγαζί, το πάτωμα δεν υπήρχε.

καθώς έφυγα με του φίλους μου για να πάμε ο καθένας στα σπίτια τους, η αθήνα έμοιαζε πιο πολύ σαν βομβαρδισμένη. αυτοκίνητα παντού, κόσμος να φωνάζει, μια σκέτη κόλαση. ομολογώ πως σε κατί τέτοιες στιγμές υποκλίνομαι στην φύση κ νιώθω πόσο ασήμαντος είμαι.

ώσπου να φτάσω σπίτι, η καρδιά της μάνας μου αλλά κ των αδελφών μου είχαν κάνει το ταξίδι γη-σελήνη 10 φορές.

οι σκηνές που είδα στους δρόμους της αθήνας δεν περιγράφονται.

οι επόμενες μέρες μας βρήκαν στην κάρυστο, η μάνα μου αρνιόταν να πάει στην δουλειά της κ πολύ περισσότερο να μας αφήση μόνους μας.

κάποιες μέρες τις περάσαμε στο πεδίο του άρεως, όπου "ζούσαν" κάποιοι φίλοι μου με τις οικογένειες τους, με αφορμή τον σεισμό αλωνίζαμε το πάρκο, καπνίζωντας μακριά από τους μεγάλους, αφού κ το σχολείο ήταν κλειστό. ωραία είχαμε περάσει.

παρασκευή παίζουμαι στην "γιορτή της μουσικής" κ την άλλη παρασκευή συμπαραγωγικό πάρτυ με "κορμοπανους-αρχιδιαμιντια-muzak7" θα γίνει μεγάλο πανηγύρι, το επόμενο σάββατο, αρχές ιουλίου εκδρομούλα με vm στο τολό με όληηηηη την κουρελαρία, ταξιδάκι αναψυχής πριν φύγω για δονούσα κ επιστρέψω σεπτέμβριο πιά.

καλό βράδυ κ καλό καλοκαίρι

ένιωσα το κόκκινο της αγάπης, έστω για λίγο

2008-06-10T21:52:00.004+03:00

Ερωτεύθηκα πάλι,

αλλά πάλι στον αέρα.

Σαν να με έχει ξεχάσει ο θεός Έρωτας

αλλά όχι δεν θέλω πάλι να γκρινιάξω

αλλά γαμώτο

πάλι μόνος μέσα στις σκέψεις μου

σε μια άδεια καρδιά που περιμένει

ναρθη κάποιος

να ανθίσω

πάλι, όπως παλιά

νιώθω να σβήνω

να χάνομαι

σαν σκόνη στον αέρα

Το Χαμόγελο της Τζοκόντας / Μάνος Χατζηδάκης

2008-06-05T10:20:00.006+03:00

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, υπήρξε πολύ μουσική στο σπίτι. Ο πρώτος λόγος ήταν γιατί κ η οικογένεια της μητέρας μου, Έλληνες που ζούσαν στο εξωτερικό, είχαν γεννηθεί εκεί, νοσταλγούσαν την πατρίδα κ η μουσική από την Ελλάδα τους έφερνε πιο κοντά, αλλά κ όταν προσθέθηκε ο πατέρας μου στην οικογένεια, οι μουσικές στο σπίτι πλουτίστηκαν. Το άλλο ήταν, ακόμα κ τώρα το ίδιο ισχύει, ότι η μουσική αρέσει σε όλη την οικογένεια.

Πρωτοάκουσα "Το Χαμόγελο της Τζοκόντας", σε πολύ μικρή ηλικία. Μαγεύτηκα, όπως με μάγεψαν όλα όσα είχε κάνει ο Μάνος Χατζιδάκης.

Δεν θα γράψω άλλο, γιατί τα λόγια είναι περιτά, μόνο συγκίνηση φέρνει ο δίσκος αυτός, μεγάλη μουσική, απέραντη

Λίγο πριν μας αφήσει η Άνοιξη κ έρθη το πολυπόθητο καλοκαίρι

2008-05-23T20:07:00.008+03:00

Πήγα στην Μύκονο, για δουλειά Είχα να πάω 10 χρόνια κ είχε αλλάξει πολύ, αυτό που μου έκανε εντύπωσει ήταν η ακριβειά της κ αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση ήταν με τι ευκολία χαλούσε ο έλληνας "τουρίστας" τα λεφτά του εκεί. Η βραδυνή διασκέδαση, βαρέτη, όλα τα μαγαζιά την ίδια μουσική, πριονοκορδέλα τους φωνάζω όλους αυτούς τους "ντιτζει", αλλά κ πολλά μπουζουκοσκυλάδικα ακούσα, σε μαγαζιά που σε άλλες εποχές παίζαν κάτι καλύτερο. Δεν το γυρίσα το νησί, δεν είχα πολύ χρόνο, αλλά κ διάθεση, δεν έχω μεταφορικό μέσο κ αυτό το κάνει πολύ δύσκολο. Πήγα στην Κάπαρη, αγαπημένη μου παραλία από τα παλιά. Λίγος κόσμος, χωρίς ομπρέλες, χωρίς μαγαζί με εκοφαντική μουσική, μόνο η θαλασσα κ που κ που κάποιο καίκι, να σπάει αυτήν την γλυκειά μονοτονία. Η θάλασσα, πάγος, αλλά την χάρηκα, πήγα με τα ποδιά από την χώρα, σε ένα νησί που αμφιβάλλω αν περπατάει κανείς ακόμα, όλο μηχανές , μηχανάκια, αυτοκίνητα, λεωφορεία, σκάφη, τζετ σκι. Φάνηκε παράξενο στους φίλους μου όταν τους είπα ότι πήγα κ ήρθα με τα ποδιά -πάνω κάτω πρέπει να είναι 7 χιλιόμετρα-. Πρωτοπήγα στην Μύκονο όταν ήμουν 18 χρονών-1980-, τότε που το νησί ήταν "αποικία" των διασήμων όλου του κόσμου, τότε που φαινόταν φυσικό να περπατας στον δρόμο κ να συμβαζίζεις με την Μαριία Κάλλας, την Σοφία Λώρεν, τον Ντέιβιντ Μπαουί κ άλλους πολλούς. Έμενα στην Παράγκα, την χειρότερη παραλία του νησιού, γιατί είχε φύκια, πέτρες κ αχινούς. Τότε ήταν ερημική, μια μικρή ταβέρνα κ δύο μικρά δωμάτια που νοίκιαζε, ο Μπαρμπα-Γιώργης αν θυμάμαι καλά. Στο ένα δωμάτιο έμενα εγώ στο άλλο ένας Μεξικάνος-ο Πεντρο-. Από την ώρα που ξύπναγε έπινε τεκίλα, ήπια κ γω μια φορά κ είδα τον κόσμο ανάποδα. Δεν γυρισα πολλά μέρη, όσα μπορούσα να περπατησω, γιατί το νησί είναι δύσκολο στο περπάτημα, έχει πολλές ανηφοριές, κατσάβραχα, δύσβατα μέρη. Ήταν όμως ένας μικρός πάραδεισος, το λιμάνι δεν υπήρχε κ ερχόταν η μαούνα να σε πάρει, όπως τότε στα Κουφονήσια, πρίν φτειαχτεί το λιμάνι, στην μέση της θάλασσας, εξυπακούεται ότι δεν είχε σχεδόν καθόλου αυτοκίνητα. Τι ωραία τότε! Ξαναπήγα, με την σχολή μου ένα χρόνο μέτα κ τότε ακόμα δεν υπήρχε το λιμάνι, αλλά το έφτειαχναν, από την στιγμή που φτειάχτηκε το λιμάνι, όλα αλλάξαν, ακόμα κ οι ίδιοι οι Μυκονιάτες αλλάξαν. Ξαναγύρισα το 1986 για να δουλέψω Οι αλλάγες πολλές, τρόμαξα να την γνωρίσω. Τα πάντα ακριβά, κόσμος πολύς, αλλά όχι ο κόσμος που είχα δει την πρώτη φορά, κάπως πιο άξεστος, το ίδιο κ οι περισσότεροι μυκονιάτες, το απότομο χρήμα τους ζάλισε, τους θόλωσε. Θυμάμαι όταν ξαναπήγα στην Παραγκά, δειλά δειλά άρχισε να έχη περισσότερο κόσμο, χάθηκε η μαγειά της μοναξιάς, της απομόνωσης. Έχω καλές κ κακες αναμνήσεις από εκείνο το καλόκαίρι. Ξαναπήγα το 1998 για να δουλέψω Η μύκονος είχε γίνει μια μεγαλούπολή, προάστια , μικρά χωριά, έθιμα, κόσμος, House, αυτοκίνητα, μηχανάκια, πολλή φασαρία, πουθένα ησυχία, ούτε στην Κάπαρη, ούτε στην Παράγκα, που τώρα πια είχε όλη από άκρη σε άκρη η παραλία , εστιατόρια, μπαρ, κάπινγκ, ξενοδοχειά, φασαρία, δυνατή μουσική κ πουθενά ησυχία. Τώρα πια η Μύκονος είναι ένα μεγάλο σουπέρ μάρκετ, όπου όλα συμβαίνουν αλλά τίποτε δεν γίνεται, πάροτι το νησί έχει μαγικά μέρη, αμμουδιές ονειρικές κ κάτι στον "αέρα" της που την κάνει διαφορέτικη, η φύση της που είναι αλλόκοτη, σαύρες σας Ινγκουάνα, έχασε για πάντα αυτό το πρωτόγνωρο που αντίκρυσα τότε την πρώτη φορά, τότε το 1980.

Μια φίλη από τα παλιά

2008-05-08T01:41:00.007+03:00

Από χθες είμαι άνεργος

Πάλι τρέξιμο, νέα δουλειά.

Μέσα στα τελευταία 4 χρόνια, έχω αλλάξει πολλές δουλειές, ίσως να φταίω κ γω σε αυτό, αλλά το τελευταίο ήταν από το πουθενά σαν γροθιά στο στομάχι, τέλος πάντων, δεν χάνω το κουράγιο μου, μετά από το ξαφνικό τλφ μιας πολύς καλής μου φίλης που μου είπε ότι την Μ. Τρίτη πέθανε ο πατέρας της.

Δεν το γνώριζα πολύ καλά, τον είχα γνωρίσει όταν μέναμε κ οι 2 στον Βύρωνα, κ ήμασταν γειτόνια -έτσι λέω όσους μένουμε στην ίδια περιοχή κ ας μας χωρίζουν ολόκληρα τετράγωνα κ δρόμοι-, πέθανε ξαφνικά από κάτι που μόνο εκείνος γνώριζε το πόσο σοβαρό ήταν.

Το τηλεφώνημα της, με επανέφερε στην κανονική πραγματικότητα, με έβγαλε από την μονόπλευρα μου, γιατί έτσι σκεφτόμουν, μόνο από το δικό μου συμβάν.

Μιλήσαμε πολύ ώρα κ νομίζω όπως κ εκείνη έτσι κ γω, "ξεκουραστήκαμε" από τα βάσανα μας, οι φωνές μας ηρέμησαν κ πιο πολύ η δική της που τλφ για παρηγοριά.

Μου τηλεφώνησε λίγα λεπτά πριν κοιμηθώ, δεν είχα κλείσει το κινητό μου ακόμη, όταν χτύπησε το τλφ κ μια θλιμμένη φωνή μου είπε "κοιμάσαι?" κ είπα "έτοιμος είμαι. Συμβαίνει κάτι?", στην αρχή δεν μου έλεγε κάτι συγκεκριμένο κ της είπα να μιλήσουμε αύριο, πριν κλείσει το τλφ μου πέταξε "πέθανε ο πατέρας μου" κ έκλεισε το τλφ.

Άνοιξα την ατζέντα μου κ βρήκα το νούμερο του σπιτιού της, στο διάολο κ ο ύπνος, ούτως ή άλλως θα κοιμόμουν έτσι από ανία, από συνήθεια επειδή δεν έχω κάτι άλλο να κάνω, σχημάτισα τα νούμερα κ της μίλησα, "πότε? που?" ήμουν όλο ερωτήσεις, μετά συνειδητοποίησα πως Μ. Πέμπτη είδα τον πατέρα μου στον ύπνο, περίεργο, το μόνο που ήξερα για τον μπαμπά της ήταν ότι ήταν από τον ίδιο νομό, έπειτα θυμήθηκα ότι μου ήρθε στο νου σαν σκέψη το απόγευμα "τι να κάνει αυτό το κορίτσι".

Τελικά τα πνεύματα μας συναντήθηκαν

Πόσο στεναχωρήθηκα, γιατί δεν είναι μόνο αυτό, αλλά από πίσω κρύβεται μια μεγάλη τραγωδία που θα την βασανίζει για πολύ καιρό ακόμα.

Δύσκολη που είναι η ζωή

όταν δεν έχεις να την μοιραστής....

La JeTee by Chris Marker

2008-05-05T13:58:00.010+03:00

La JeTee/Η Πτώση

Chris Marker/Κρις Μαρκερ

Το πρώτο είδα στο σπίτι του Ηρακλή - dj bwana - το 17 . ο1 . 1997, στην γιορτή μου Το έργο αυτό ήταν η κινηματογραφική αποκάλυψη,η μύηση.

Η σύλληψη με τις φωτογραφίες "εν κίνηση", σαν να διαβάζεις περιοδικό, ένα Φωτορομάντζο, μια ιστορία παιγνιδιού στο παρελθόν, παρών κ μέλλον, μια ιστορία αγάπης.

Γυρίστηκε το 1962, σημαδιακό??

Έχω γεννηθεί το 1962 Η μουσική, ταξίδι ανάμεσα στους αιώνες , μας μεταφέρουν στο ζοφερό Παρίσι μετά από ξαφνική ισοπέδωσή του στο γλυκό χαμόγελου, εκείνης που στο πρόσωπο της ξεκινά κ τελειώνει το έργο. 15 μέρες μετά, εκείνη την εποχή παιζόταν το "12 monkeys/12 πίθηκοι" του Terry Guilliam/Τερυ Γκιλλιαμ, το οποίο στηρίχθηκε ως βάση μερικά κομμάτια από το "La Jetee/Η Πτώση", δημιουργώντας ένα καινούργιο έργο, μια καινούργια ιστορία Πολύ ωραίο, πιο καινούργιο, δίνοντάς του μια φυσική συνέχεια στο άλλο του έργο "Brazil/ Μπραζιλ". Ένα χρόνο αργότερα, πα΄λι στην γιορτή μου - 17 . ο1 . 1998 -, συνέθεσα ένα κομμάτι που το ονόμασα "Gamaricote", μια λέξη που δεν σημαίνει τίποτε κ που την είχα ονειρευτεί την προηγουμένη νύχτα, στο όνειρο μου. Καθώς έγραφα το κομμάτι, μου ήρθε στο νου το "La Jetee αλλά κ το 12 Monkeys", η όλη σύνθεση στηρίχθηκε σε αυτά τα 2 έργα, με μεγαλύτερη έμφαση στο "La Jetee", κ αυτό γιατί μου είχε αποτυπωθεί πιο έντονα, ίσως το ότι είναι ασπρόμαυρο, ίσως γιατί οι ηθοποιοί δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία στο έργο, όσο η ίδια η ιστορία που διαδραματίζεται. Η ομάδα ΚΙΝΕ σε συνεργασία του Ηρακλή, έκανα μια προβολή αφιέρωμα στο " La Jetee", το καλοκαίρι του 2003, παρουσιάζοντας την ταινία στις εκδόσεις Αγγλικής κ Γαλλικής κόπιας, υπήρξε βιβλίο που δίνονταν στην προβολή με την ζωή του Chris Marker/Κρις Μάρκερ, στην τελευταία σελίδα του βιβλίου υπήρχε cd, με 2 κομμάτια γραμμένα κ εμπνεσμένα στο " La Jetee", από τους DJ Bwana ως Narcopeptic > The Pier κ το "Gamaricote" A@H2O. Το CD υπάρχει, μπορείτε να το αποκτήσετε γράφοντας στο μαιλ > muzak7@gmail.com Το παραπάνω cd, έγινε αποκλειστικά από εμάς τους 2, ανεξάρτητη παραγωγή. Τα κομμάτια είναι ηχογραφημένα σε Homme Studio, εννοώντας τα δικά μας σπίτια κ μαζί με το cd υπάρχει ένθετο πληροφοριών σχετικά με τα κομμάτια. Το 2οο6, δημιούργησα ένα φωτορομάντζο, βασισμένο στο έργο κ χρησιμοποίησα το "Gamaricote" , παίζοντας με διάφορες εικόνες από φωτογραφίες μου, αλλά με γνώμονα τις φωτογραφίες έφτιαξα μια ιστορία 2 ανθρώπων κ το πως βλέπουν εκείνοι τον κόσμο τους.

"Gamaricote Dream"

Κ για να μήν "ευγολάμε συνέχεια τα γένια μας", ψάχνοντας βρήκα αυτό εδώ, έργο βασισμένο στο "La Jetee", από Γάλλους φοιτητές, το "Amour, a homage to "La Jetee" Αρκετά πιο κοντά στο έργο του Chris Marker

Άλλο ένα

"Homage to La Jetee"

ΧΡΩΜΑ ΧΡΩΜΑ

2008-05-02T22:41:00.005+03:00

Άλλαξα το χρώμα, το μαύρο με ψυχοπλακώνει.

Όταν ήμουν μικρός, φορούσα γκρίζο, πράσινο, σάπιο μήλο-ήταν της μόδας την δεκαετία του 70, αυτό το χρώμα-,κάποιες φορές κόκκινο, Μπορντό

Στην δεκαετία του 80 φορούσα μαύρα, βαθύ πράσινο, σκούρο μπλε, ήταν κ η μουσική τόσο μηδενιστική που το μαύρο αντιπροσώπευε όλη την κατάσταση.

Όταν μπήκε η δεκαετία του 90, ερωτεύθηκα σφόδρα μια αιθέρια ύπαρξη κ εγκατέλειψα για πάντα την σκοτεινιά του μαύρου χρώματος, ερωτεύθηκα τα χρώματα που μου θύμιζαν την παιδική -εφηβική μου ζωή.

Θυμάμαι όταν πέθανε ο πατέρας μου, η μάνα μου τότε 35αρα, φορούσε μαύρα, κ το γλυκό της πρόσωπο χανόταν στην σκοτεινιά. Δεν θυμάμαι πότε σταμάτησε να τα φοράει, χάρηκα όταν ξανάρχισε να φοράει χρώματα, ήταν πάνω στο άνθος της ηλικίας της.

Από την δεκαετία του 90 κ μέχρι σήμερα πολύ σπάνια φοράω κάτι μαύρο πάνω μου, κ αν κάποιες φορές φοράω, βάζω πάνω του μια κονκάρδα ή κάτι που να σπάει αυτήν την μονοτονία.

Αυτό που είναι παράξενο, είναι πως ηλιόλουστη χώρα όπως η Ελλάδα κ όμως οι περισσότεροι φίλοι μου, αλλά κ άγνωστοι φοράνε με άνεση τα μαύρα, σαν να τους δίνει το κύρος που τους λείπει, ενώ τόσο δεμένοι θα ήταν με το φως που μας κατέχει αν φορούσαν κάποια χρώματα πάνω τους που θα τους ζωντάνευαν, θα τους δίναν ζωή κ λάμψη.

Όμως οι περισσότεροι ντρέπονται να τα φορέσουν, μήπως κ τους κράξουν, μήπως κ τους πουν "αδελφές", δεν σκέφτονται πως ούτως ή άλλως με την ζωή που κάνουν το κρυφοκράξιμο το τρώνε.

Από την άλλη σκέφτομαι πως όσο πιο απλή κάνουμε την ζωή μας τόσο καλύτερα είναι, "ποιος δίνει σημασία στα ρούχα πια, τα χρώματα θα σκεφτόμαστε".

Βλέπεις πως οι πιο "εναλλακτικές" φυλές ντύνονται με χρώματα κ καθόλου δεν τους νοιάζει τι θα πουν οι γύρω.

Εγώ πάντως τους γύρω καθόλου δεν τους λογαριάζω, αλίμονο, αν άκουγα τι κ πως από τον καθένα, θα είχα αυτοκτονήσει Αυτός ήταν κ ο συνεχής τσακωμός με την μάνα μου, την ένοιαζε τόσο πολύ το τι θα πει ο κόσμος, δεν έχει καταλάβει πως, όπως κ να είσαι κ ο καλύτερος άνθρωπος να είσαι, κ ποτέ σου να μην έχεις δώσει αφορμή, ο κόσμος πάντα βρίσκει κάτι να πει, γιατί τέτοιος λαός είμαστε, μας αρέσει να κουτσομπολεύουμε τους άλλους, για να δείξουμε την δήθεν δικιά μας ανωτερότητα σε σχέση με αυτούς.

Πριν από 5 χρόνια σχετιζόμουν με έναν άνδρα που είχε το κακό συνήθειο να "μιλάει" για τους πάντες κ τα πάντα που έβλεπε στον δρόμο. Μια μέρα τσακωθήκαμε άσχημα, του είπα πως ο καθένας είναι ελεύθερος να φοράει ότι θέλει κ να είναι όπως του αρέσει, ούτως ή άλλως όλα είναι υποκειμενικά, τίποτα δεν είναι ένα, υπάρχουν τόσες πολλές διαφορετικές αλήθειες , οσεςείναι κ οι φυλές εδώ πάνω.

Την δεκαετία του 70 κ 80, ίσως οι πιο παλιοί διαφορετικοί σε ύφος θα θυμούνται πόσο δακτυλοδεικτούμενος ήταν κάποιος που φορούσε σκουλαρική κ αναλόγως σε ποιο αυτί κ τι δήθεν συμβόλιζε το καθένα, αν κάπνιζες στριφτά τσιγάρα ήσουν οπωσδήποτε ναρκομανής, αν είχες μακρυά μαλλιά ήσουν βρομιάρης, αν είχες τατουάζ είχες πάει φυλακή, κλπ κλπ κ αυτά τα ίδια συνεχίστηκαν κ στην δεκαετία του 80, με έξαρση λόγω του πανκ, όπου πηγαίναμε για φαγητό νεκρική σιγή, μας διώχνανε, μας πηγαίναν στα κρατητήρια η αστυνομία κ μας πλάκωναν στο ξύλο, μόνο κ μόνο επειδή τους ενοχλούσε η εμφάνιση. Αυτά του είπα όταν τσακωθήκαμε κ του εξήγησα πόσο άνετος νιώθω που από τα μέσα της δεκαετίας του 90 όλα αυτά αλλάξαν, όχι βεβαία παντού, αλλά στα περισσότερα.

"Κράτα την γνώμη σου για την πάρτη σου" κ από τότε δεν ξαναμίλησε για άλλους μπροστά μου.

Σε γενικές γραμμές δεν μπορώ την μικρότητα των άλλων, ας νιώσουμε ελεύθεροι, ποίος είμαι εγώ που θα καταδικάσω τον καθένα πως θα ντύνεται κ τι θα φοράει.

Ιδίως όταν ακούω κάποιους "ρατσιστές" που λένε ότι οι ευτραφείς δεν πρέπει να πηγαίνουν για κολύμπι γιατί δεν αντέχουν να βλέπουν τους πατσάδες να κρέμονται

Τι κοινωνικός ρατσισμός είναι αυτός, πως μας έχουν καταντήσει έτσι, μας έχουν ποτίσει με τα πρότυπα που πρέπει να έχουμε, να είμαστε, να γίνουμε.

Τους βαριέμαι όλους αυτούς, όλους.

Άλλαξα το χρώμα από μαύρο σε βαθύ μπλε, το βαθύ της θάλλασας, το χρώμα που αγάπησα στα κύματα του Λιβυκού Πελάγους, στα βουβά κύματα της Γαύδου, στο βαθύ χρώμα του Ουρανού λίγο πριν βραδιάση ή λίγο πρίν ξημερώση. Είναι το χρώμα του Νερού που τόσο αγάπαω.

2008-04-30T14:08:00.004+03:00

Άντε πάλι στο Άστυ μας.

Δεν μου έλειψε καθόλου, αλλά βουτιά στα παγωμένα νερά του ευβοϊκού δεν έκανα, έβρεχε όλη την ώρα, κ έκανε κρύο.

Δεν πέρασα άσχημα, χαλαρά, οικογένεια με τις εξάρσεις, φωνές, συζητήσεις με τα ξαδέλφια, με τους θείους, θείες, την μάνα μου που μένει εκεί κ έχει ηρεμήσει

Τώρα πάλι εδώ, στην δική μας ρουτίνα, με το άγχος να βρω δουλειά για το καλοκαίρι, να καλύψω τα πάγια έξοδα του σπιτιού, λογαριασμούς, κλπ κλπ

Όλα αυτά τα βαρετά

Πρώτη φορά μου φάνηκε το μέρος ερωτικό, είδα όμορφα πρόσωπα, πλάσματα υπέροχα κ ανασκίρτησε η καρδιά μου, σκέφτηκα "υπάρχει ελπίδα".

Μέσα σε όλα κ μια μετακόμιση που είναι στην αναμονή, κ με σκοτώνει ακόμα μια άλλη μετακόμιση, όχι ότι έχω πολλά πράγματα, αλλά έχω λίγα κ βαριά, όπως δίσκους, βιβλία, μηχανήματα. Χθες μετρούσα πως από τότε που έφυγα τελειωτικά από την μάνα μου, έχω κάνει γύρω στις 60 μετακομίσεις, ουφ, δεν αντέχω άλλο, γιατί να μη μπορώ α αποκτήσω δικό μου σπίτι να τα βάλω εκεί κ να μην ξανακουνηθούν πια. Βλέπω φίλους που έχουν δικά τους σπίτια κ πόσο ζηλεύω.

Μήπως να παντρευτώ???????????????????

Χαχαχα

ΟΙ ΧΑΡΕΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

2008-04-25T14:59:00.002+03:00

Μ. Παρασκευή

Μου αρέσει να ταξιδεύω μόνος μου

Καλή Ανάστασηςςςςςςςςςςςςςςςς

2008-04-24T14:16:00.007+03:00

Μ. Πέμπτη

Πώς γίνεται κάθε φορά, μα κάθε φορά από Μ. Πέμπτη κ Μ. Παρασκευή ο καιρός να γίνεται συννεφιασμένος κ να σου δίνει την εντύπωση μιας μέρας δακρύων.

Δεν ήμουν ποτέ θρήσκος, σε αντίθεση με την οικογένεια μου, βέβαια κ ο συγχωρεμένος θείος μου ήταν άθεος, αλλά προς το τέλος της ζωής του επέστρεψε εκεί. Δεν ξέρω ποια ανάγκη σε στέλνει να πιστέψεις κάτι από το οποίο είναι σχεδόν παραμύθι. Η ανάγκη του ανθρώπου να εξηγήσει τα ανεξήγητα τον οδηγεί σε μια πιο απλοϊκή ιδέα ενός ανώτερου πλάσματος που δημιούργησε το σύμπαν κ ότι περιβάλλει αυτό.

Εγώ απλώς το ονομάζω Μάνα Φύση κ δεν μπαίνω σε βαθύτερες σκέψεις πως κ τι.

Θεωρώ ότι είμαστε ένα κομμάτι του συνόλου αυτού που λέγεται Γη, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν θα είμαστε αιώνια εδώ πάνω, άλλωστε δεν με απασχολεί, κάποτε ναι.

Είμαστε χαμένοι ανάμεσα στις προβολές των εμπειριών μας κ το τι μας έχουν μάθει κ στα πράγματα που έρχονται, χωρίς να είναι ξεκάθαρο τι είναι πραγματικό κ τι όχι.

Βασανίζεται ο άνθρωπος να αποδείξει, αυτό που η φύση θεωρεί αυτονόητο, ότι είμαστε "τρόφιμοι" μαζί με τους υπόλοιπους κατοίκους της Γης αλλά κ του υπόλοιπου Σύμπαντος, ένα κομματάκι ανάμεσα στα υπόλοιπα κομματάκια, τίποτε ξεχωριστό, που όμως η κάθε οντότητα που συν κατοικούμε έχει κάτι ξεχωριστό κ κάτι ιδιαίτερο.

Ας σκύψουν οι άνθρωποι ταπεινά το κεφάλι τους να καταλάβουν πως η Γη δεν είναι αποκλειστικά δικιά μας κ πως όταν η Φύση αποφασίζει να αλλάξει τότε όλοι κ όλα σωπαίνουν υποκλίνονται στο Μεγαλείο της κ περιμένουν στωικά την συνέχεια.

Όσο κ να προσπαθούμε να την δαμάσουμε.

Φεύγω από τους προβληματισμούς μου

παραθέτω φωτογραφία του Νέου Μεσσία????

Υποδεχθείτε τον SUN ΗΡA

Εύχομαι σε όλους τα καλύτερα, το Πάσχα σαν γιορτή δεν μου λέει τίποτα, παρά μόνο το ότι κοντεύει το Άγιο Καλοκαίρι, η Ανάσταση κάτι λέει, όχι βέβαια για το φαή, αλλά στηριζόμενη στις παλαιότερες θρησκείες κ με πιο παγανιστικό χαρακτήρα δίνει την Ανάσταση στην Κοιμισμένη Μάνα Φυσή να ζωντανέψει.

Ας ελπίσουμε ότι θα ζωντανέψουμε κ εμείς βάζοντας λίγο παρα πάνω μυαλό να ζήσουμε αρμονικά σε του το τον πλανήτη.

Κ μόνο η αίσθηση ότι θα βουτήξω στα παγωμένα νερά της νότιας Εύβοιας με κάνει να αισθάνομαι λυτρωμένος

μια αγκαλιά ονειρική

2008-04-19T15:31:00.008+03:00

Σήμερα κλαίω όλη την ημέρα. Είδα τον πατέρα μου στο όνειρο, είχα πολλά χρόνια να τον δω, του ζήτησα μια αγκαλιά, ήταν τόσο σφιχτή που ήλπιζα να σκάσω.

Μαύρες σκέψεις χθες, τι να την κάνω την ζωή έτσι μισός που νιώθω, ο έρωτας μια οπτασία.

2 "χυλοπίτες" έφαγα χθες από 2 τυπάκια που λανθασμένα -πάλι ρε γαμώτο- νόμιζα πως.... μπλα μπλα μπλα......

Δάκρυα συνεχώς, δεν μπορώ να σταματήσω

μπήκα κ στο blog των arxediamedia κ είδα βίντεο κομμάτι του Tricky, ομολογώ ότι δεν μου ήταν ιδιαίτερα συμπαθής, τόση θλίψη, ακούγοντας τους δίσκους του είναι λες κ βιάστηκε όλοι του οι οικογένεια την ίδια στιγμή, όμως αυτό το κομμάτι μου άρεσε, όχι ότι δεν μου αρέσουν κ άλλα, αλλά μάλλον έχω ήδη αρκετή θλίψη δική μου για να κουβαλήσω κ αλλουνού.

Με ξύπνησε η Souko το πρωί, μου σκούπιζε τα δάκρυα, τι ομορφιά που κρύβουν μέσα τους τα ζώα, πέρυσι σκοτώθηκε φίλος μου, κάθε μέρα κ πιο βουβή μέρα, η Souko, έκανε τα πάντα για να ξαναεπανέλθω στην ζωή μου, ερχόταν στο αυτί μου κ σαν να ψιθύριζε κάτι, έφερνε τα μπαλάκια της να παίξουμε, με αγκάλιαζε, με έπλενε, είναι το μόνο γατί που έχω δει να χαμογελά, μου το έχουν πει κ άλλοι φίλοι, κοινωνική, όταν έχω επισκέψεις, κάθεται μαζί μας, κ πολλές φορές συμμετέχει με ένα "νιάου", ή τον ήχο που με τρελαίνει είναι κάπως έτσι "πικιου" ή "τρουυυυ", λέξεις που για άλλους δεν σημαίνει κάτι, αλλά εγώ ξέρω, ζω μαζί της κ την καταλαβαίνω, λέξεις που έμαθε από τα φιλαράκια της, όπου περνάει το καλοκαίρι όταν φεύγω για δουλειά ή διακοπές, τον Μπίρη κ τον Κέιτο, αγαπημένοι μου επίσης.

Έχει πλάκα η Souko, όταν κάθομαι πολύ ώρα στον υπολογιστή, έρχεται κ μου χώνει μια νυχιά στον κώλο, εκεί που κάθομαι, σαν να μου λέει "εεε! είμαι κ γω εδώ".

Α! είναι πολύ παιχνιδιάρα, παίζει με οτιδήποτε, αλλά το αγαπημένο της είναι τα μπαλάκια, παίζουμε ποδόσφαιρο, μπάσκετ, σουτάρει, δίνει πάσες, όσοι φίλοι την έχουν δει υποκλίνονται

Αγαπημένο έδεσμα της> Ταχίνι με Μέλι.

Αγαπημένη μου Souko, πόσες φορές με έχεις "βγάλει" από την σκοτεινιά μου

Κ άλλες φωτογραφίες από το θρυλικό πάρτι της κυριακής 6 απριλίου

2008-04-14T13:34:00.021+03:00

Όλες οι φώτο από το ΓΑΜΑΤΟ κινούμενο πάρτι της Κυριακής 6 Απριλίου - έρχονται κ άλλες -προέρχονται από τους παρακάτω

Salami-edafous
Spyros
Pause
Stefanos mangriotis
Gorilaki
Kormoranos

Μύρησε Άνοιξη

2008-04-11T21:59:00.010+03:00

Παρότι η υγρασία καλά κρατεί, κ η σκόνη της Αφρικής συχνά μας επισκέπτεται, τα όσα φυτά υπάρχουν στα μπαλκόνια, σε μέρη απίθανα που έχουν φυτρώσει, όλα είναι μπουμπουκιασμένα.
Α! αισθάνομαι όμορφα, ένας λόγος είναι το κινούμενο πάρτι της Κυριακής, αυτό το δέσιμο με όλους τους συντελεστές, οι άνθρωποι που μαζί χορέψαμε, μαζί ήπιαμε, έδωσε μία άλλη πνοή κ ματιά στην Αθήνα ΜΑΣ κ το τονίζω, γιατί εκείνη την Κυριακή η Αθήνα μας ανήκε.
Πέρασα πολύ όμορφα, ένα συναίσθημα όπως όταν γυρίζεις από διακοπές, μια άνασσα τόσο φρέσκια, χάρηκα που τους γνώρισα όλους κ το πιο σημαντικό ότι όλοι μας πάνω - κάτω έχουμε τα ίδια όνειρα, ανησυχίες, πιστεύω.
Ένα ακόμα σημαντικό ήταν που 9 ομάδες γίνανε μία, χωρίς αυτοπροβολές.
Θα επανέλθουμε όμως, δεν ξέρω πότε κ είναι κάτι που δεν μας απασχολεί, το θέμα μας είναι να περάσουμε όμορφα κ εμείς κ όσοι ακολουθούν.
Χαίρομαι που ακόμα συζητιέται εκείνη η Κυριακή, που όλα έγιναν σαν μια μυστική συνάντηση, χωρίς προβολή, χωρίς φανφάρες, χωρίς την συνταγή, όλα στον αέρα για έναν καινούργιο αέρα.
Το σίγουρα είναι ότι θα ξανακατέβουμε στους δρόμους κ θα μας δείτε, η μουσική είναι κράχτης μας.

M E E T M A R K E T @ K44

Φωτό από το Κινούμενο παρτι της Κυριακής

2008-04-10T15:15:00.007+03:00

ΚΙΝΟΥΜΕΝΟ ΠΑΡΤΙ ΚΥΡΙΑΚΗ 6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

2008-04-02T15:36:00.003+03:00

Μπριάμι ή τουρλού ή παντρεμένο

2008-03-19T14:48:00.008+02:00

Σήμερα πάλι έχω τις κλειστές μου. Φυσικά ο λόγος ίδιος καιρό τώρα. η απουσία συντρόφου.

Νόμιζα ότι κάτι έγινε την προηγούμενη βδομάδα, γνώρισα κάποιον, αλλά για άλλη μια φορά , νομίζω ότι πλανεύτηκα.

Με έχει πάρει από κάτω, είμαι τόσο έτοιμος να ερωτευθώ....

Μελαγχόλησα από χθες το βράδυ, ίσως να φταίει κ η πανσέληνος της Παρασκευής.

Περνάει ο καιρός κ απλά περνάει

κ απλά περνάει.....

Προσπαθώ να αποσπάσω τις σκέψεις μου, φτιάχνοντας καλοκαιρινό φαγητό, μπριάμι ή τουρλού ή παντρεμένο έτσι μου είπε ο αδελφός μου ότι το λένε κ να πάλι μια λέξη με επαναφέρει στην ζοφερή μου πραγματικότητα.

Μια φίλη μου είπε να είμαι χαλαρός, "το δοκίμασα κ αυτό, δεν έγινε τίποτε" "ε! τότε ψάχτο"μου είπε "κ αυτό το έχω κάνει, τίποτα κανένα αποτέλεσμα"

σταμάτησα την κουβέντα, για να γλιτώσω από την στεναχώρια μου, σκεφτόμουν όλους αυτούς τους ανθρώπους που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα κ συνήλθα, όχι από την κακοτυχία τους, αλλά γιατί τα δικά μου προβλήματα -υπαρκτά μεν- αλλά όχι τόσο σημαντικά δε.

Σήμερα γενική απεργία κ είμαι μαζί τους, έξω από κόμματα, παρότι σαν εργαζόμενος ουδέποτε έκανα απεργία, όχι γιατί δεν ήθελα αλλά γιατί είμαι μεροκαματιάρης κ ο κλάδος μου δεν είχε ποτέ συνδικαλιστή, κάποτε προσπάθησαν κάποιοι αλλά τους φάγανε οι άλλοι.

Κακό πράγμα η καρέκλα.

Παρότι δουλεύω το βράδυ, είμαι μαζί τους.

Το ξαδέλφι μου , έστειλε αυτήν την φωτό από γαλλία από τοίχο στο bronx, που είχε πάει πρόσφατα

2008-03-17T17:21:00.002+02:00

Η ώρα είναι πέντε κ μισή.

2008-03-16T04:04:00.009+02:00

- Κοιμάσαι;

- ...

τα μάτια μου κλείνουν

πέφτω στο άπειρο κενό

- Περίμενε...

κοίτα

εδώ!

εδώ...!

πάρε με αγκαλιά

και

θα γλίστρησω στο χάος των φιλιών σου

Εκδήλωση Για τα άτομα με το Συνδρομο Down

2008-03-14T13:00:00.009+02:00

Εκδήλωση του Συλλόγου "Ηλιαχτίδα" στην Τεχνούπολη Παρασκευή 21 Μαρτίου, από τις 17:00-03:00

2008-03-08T01:26:00.007+02:00

Με έχουν πιάσει οι μαυρίλες μου, πάλι, κ για να πω την αλήθεια τις βαριέμαι. Χωρίς λόγο κ αιτία, κ ενώ ήμουν κάπως καλύτερα, ξαφνικά, τσουπ, ξανάπεσα στα άδυτα της σκοτεινιάς μου. Σαν να πεθαίνω, ένας θάνατος επαναληπτικός, χωρίς ουσία. Πόσο ακόμα να βουτήξω στο "μέσα" μου, τι άλλο να βγάλω;

Νιώθω να μην έχω δύναμη για τίποτα, όλα τόσο μάταια.

Ίσως να φταίει που κ οικονομικά είμαι ακόμα πολύ χάλια κ προσπαθώ να ορθοποδήσω όπως όπως, κάτι από δω, κάτι από κει, δανείζομαι ακόμα από φίλους για να κλείσω τρύπες κ να ανοίξω άλλες, κ όλα σαν κύκλος που δεν τελειώνει πουθενά.

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει σύντροφος εδώ κ τέσσερα χρόνια, τίποτε σημαντικό, τίποτε ουσιώδες.

Ίσως παραξενέψα κ γω. Τι επιζητώ: έναν σύντροφο, γιατί το σεξ έτσι ξερό, μου φαίνεται ανούσιο, μόνο όταν τα λαμπάκια πιάνουν κόκκινα, το επιζητώ, φευγαλέα σαν μια ονείρωξη, κ ύστερα όπως κ πριν, στην απέραντη μοναξιά.

Κ όμως δεν είμαι μόνος σε αυτό το ατελείωτο ταξίδι, έχω πολλούς φίλους, φίλες που κ αυτοί στο ίδιο αυτό μονοπάτι βρίσκονται.

Κ τι να κάνουμε, που να ξεχυθούμε, που να βρούμε το ζητούμενο, στα bar? στο τυχαίο κάπου;

Ατελείωτες ώρες ανησυχίας, βαρέθηκα αυτό το μοναχικό ταξίδι, θέλω να δοθώ κ δώσω, να στρογγυλέψουν τα όνειρα μου, να πάρουν μορφή, ουσία, μια διαδρομή, ένα υπέροχο ταξίδι.

Υπάρχει κανείς που να ακούει;

Έρχεται η Άνοιξη σιγά-σιγά, κ έβαλα φωτογραφία την Μπουκεμβίλια μου από το παλιό μου σπίτι, τώρα ακόμα "κοιμάται", προσπαθεί να αναρρώσει από το παγετό των προηγούμενων ημερών. Την περιμένω να πρασινίσει κ κάποια από αυτά θα γίνουν αυτό το υπέροχο κοκκινωπό χρώμα. Πέρυσι ανάμεσα στα κόκκινα έβγαλε σ ένα κλαδί κ πορτοκαλί λουλούδια. Είναι τόσο όμορφο να βλέπεις πως λίγο λίγο φυτρώνουν τα φυλλαράκια τους, ύστερα μπουμπουκιάζουν, ανοίγουν κ χαρίζουν τα όμορφα χρώματα τους, τις ουράνιες μυρωδιές τους.

Έρχεται κ η Καθαρή Δευτέρα, κ μαζί της οι ανάμνησης από τον Πατέρα μου. Πάνε πολλά χρόνια από τότε που πέθανε. Ακόμα κ τώρα μετά από χρόνια αναρωτιέμαι πως θα ήταν η ζωή μας αν ακόμα ζούσε. Παρότι έχει πεθάνει πριν από 37 χρόνια, θυμάμαι ακόμα το πρόσωπο του, παρότι δεν τον ζήσαμε πολύ, έλειπε συνεχώς για δουλειές. Ο μόνος χρόνος που τον θυμάμαι ήταν ο χρόνος που ήταν άρρωστος κ ήταν συνέχεια κλεισμένος, ανήμπορος μέσα στο σπίτι. Εμείς μικρά, δεν καταλαβαίναμε τι ακριβώς συνέβαινε, ήταν όμως η πρώτη φορά που είμαστε μαζεμένοι όλοι η οικογένεια, τα αδέλφια μου, η Μάνα μας, ο Πατέρας μας, ο σκύλος μας, η γάτες μας, όλοι μαζί. Θυμάμαι ότι πέθανε σχεδόν στα χέρια μας. Τι θυμήθηκα....

Η νύχτα στο μεγαλείο της κ γω ζώ τις αναμνήσεις μου, σκοντάφτω σε λεπτομέρειες που παλαιότερα δεν έδινα σημασία, σαν άνοιξε κάποιο ξεχασμένο μπαούλο κ ξεχύθηκαν αναμνήσεις πολλές κ όλες μαζί. Ίσως να φταίει η ηλικία μου.

Πάω για ύπνο, παρότι δεν νυστάζω, αλλά δεν μπορώ να αφήσω τα κλάματα να με κυριεύσουν για πολύ ακόμα, πάω να ονειρευτό τον άνθρωπο που θα με αγαπήσει...

Καληνύχτα

LA ANTENA

2008-02-23T12:21:00.013+02:00

Είδα το "La Antena", καταπληκτικό, μια ελεγεία στον βουβό κινηματογράφο, με αναφορές σε ταινίες της εποχής του βωβού κινηματογράφου, όπως το "Μετροπολις", "Από την γη στην σελήνη", , αλλά κ από ταινίες ομιλούμενες όπως το "Μπραζίλ","Ο Πολίτης Κέιν".
Ασπρόμαυρο, με υπέροχη μουσική που "παίζει" πάνω στους πρωταγωνιστές δίνοντας πότε δραματικό χαρακτήρα κ πότε κάνοντας την ανάλαφρη. Η ταινία ενώ προέρχεται από την Αργεντινή, μόνο η λεζάντες κ κάποιες φορές η φωνές μας υπενθυμίζουν ότι είναι Αργεντίνικο, κατά άλλα η ταινία διαδραματίζεται σε μια πόλη αντίστοιχη μάλλον της Νέας Υόρκης όπου χιονίζει συνεχώς, με μία άποψη φουτουριστική/σουρεαλιστική.

Χρησιμοποιεί όλα τα "παιχνιδίσματα" των βουβών ταινιών, προσθέτοντας σύγχρονες τεχνικές, οι λεζάντες είναι "φούσκες" όπως στα κόμικς, κ αναλόγως την εξέλιξη της σκηνής "παίζουν" κ αυτές τον ρόλο τους δίνοντας ένταση, τίποτα στην ταινία δεν είναι περιττό, όλα κ όλοι είναι πρωταγωνιστές..

Η ταινία είναι του είναι του Εστεμπάν Σαπίρ, πρωταγωνιστούν οι : Αλεσάντρο Ουρνταπιλέτα, Βαλέρια Μπερτσουτσέλι, Τζουλιέτα Καρντινάλι.

Η ταινία παρουσιάστηκε στην έναρξη του Διεθνούς Φεστιβάλ Ρότερνταμ το 2οο7

Το έργο παίζεται στον κινηματογράφο "Μικρόκοσμος¨ως της 28 Φεβρουαρίου, ένας κινηματογράφος που έχει δείξει πολλά κ ωραία πράγματα, που δεν περιορίζεται μόνο στις προβολές ταινιών αλλά κ σε εκθέσεις, παρουσίασης βιβλίων.

Οι παλαιότεροι θα θυμούνται τον κινηματογράφο "Αλφαβιλ" στη δεκαετία του 80' για τις μαραθώνιες προβολές του, τις συναυλίες κ άλλα πολλά.

Αλλά κ στον κινηματογράφο "Τριανόν" είδαμε αντίστοιχες καταστάσεις. με τις ζωντανές ορχήστρες κατά την διάρκεια των προβολών, συναυλίες, κλπ.
Χαίρομαι που υπάρχουν χώροι τέτοιοι που μπορείς να αφεθείς στην μαγεία που σου προσφέρουν , μακρυά από την σουπέρ μάρκετ κατάσταση των περισσοτέρων κινηματογράφων.

Μην το χάσετε

2008-02-18T09:30:00.018+02:00

Τόσο πολύ χιόνι δεν έχω ξαναδεί στην Αθήνα

Μετά από μια άσπρη μέρα κάτι καλό ξημερώνει

2008-02-17T11:40:00.012+02:00

Επιτέλους χιόνισε.

Χθές φεύγοντας από την δουλειά, χιονοθύελα, δεν έβλεπά τίποτα μπροστά μου, γλυστρούσε ο δρόμος, όλα κάτασπρα. Κάνει κρύο, αλλά προτιμώ αυτό το κρύο από το αρρωστημένο του νοτιά. Δεν έχω φωτογραφική μηχανή πια, ήθελα να τραβήξω κάποιες φωτογραφίες.

Το σπίτι ζεστό, το καλοριφερ δουλεύει ασταμάτητα, όχι τίποτε άλλο, αλλά έχω βαρεθεί να κατεβαίνω στον διαχειριστεί κ να του λέω να ανάψει τα σώματα, γιατί στον 5ο που είμαι θα με βρούν κατεψυγμένο, να ακούω διάφορες δικιολογίες, την στιγμή που πληρώνω ένα σκασμό κοινόχρηστα.

Αλλά όχι δεν θα γκρινιάξω σήμερα.

Σήμερα είναι μια άσπρή μέρα, κ από το μπαλκόνι μου όλα είναι άσπρα, αν κ τώρα έχει βγάλει ήλιο κ άρχιζουν κ λιώνουν.
Χθες σεισμός στις τρείς περίπου το βράδι, η γάτα μου ανήσυχη, με μια τάση να βγεί έξω. Στην αρχή δε μπορούσα να καταλάβω, γιατί τα βράδια θέλει να βγαίνει έξω στο μπαλκόνι κ να σκαρφαλώνει στα Γιούκα που έχω, μετά είχε ένα αποσβολωμένο ύφος, το ξέρω αυτό το ύφος, αισθανθηκα ότι κάτι δεν πάει καλά κ πριν τελειώσω την σκέψη μου, κουνηθήκαμε. Δεν ήταν μεγάλος, περίμενα την συνέχεια, η γάτα ήρθε μετά από λίγο κ κούρνιασε στην αγκαλιά μου, με πήρε ο ύπνος.

Η κουζίνα μου είναι ανατολική, κ ο ήλιος από το πρωϊ μέχρι της μία είναι εδώ, κάθωμαι σε μια πολυθρόνα, του δρόμου, κ λιάζομαι, ακολουθώ πιστά την καθημερινή ζωή της γάτας μου, κ ομολογώ ότι είναι τόσο σωστή, όσο βέβαια έχω χρόνο, γιατί περνάει πολλές ώρες να κοιμάται, αλλά κ να λιάζεται με τις ώρες, όταν ο ήλιος είναι εδώ. Αυτή η πολυθρόνα ανήκη κ στούς δυό μας.

Έβαλα κάποια φυτά μέσα στην κουζίνα κ νομίζω ότι κάποια θα τα κρατήσω, εδώ, έδωσαν μια άλλη πνοή. Τα υπολοιπά τα άφησα στο μπαλκόνι, το ένα δίπλα στο άλλο, τα μεγαλα κοντά κοντά κ τα πιο μικρά από κάτω τους, για να τα προφυλάξουν. Χθές το βράδι που γύρισα, βγήκα κατευθείαν στο μπαλκόνι, να δω σε τι κατάσταση ήταν κ να τινάξω το χιόνι από πάνω τους.

Θα ήθελα να ήταν δικό μου το σπιτι, κ να μπορούσα να κάνω κάτι καλύτερο γιαυτά, αλλά ο ιδιοκτήτης μου είναι άθλιος, τον ενοχλεί κ που αναπνέω. Όσο ωραίο είναι αυτό το σπίτι τόσο αντιπαθητικός είναι αυτός κ θέλω να φύγω από δώ. Βέβαια είναι κ άλλος λόγος που θέλω να φύγω από το σπίτι, αλλά όχι από την περιοχή, τα έξοδα, θέλω να βρώ συγκάτοικο, άνδρά? γυναίκα? να μοιράζομαστε τα έξοδα, να λέμε κ μιά κουβέντα.
Από τότε που έφυγα από το σπίτι της μάνας μου, πριν από πολλά χρόνια, μένω με συγκάτοικους, ελάχιστες φορές έχω μείνει μόνος κ στην αρχή είναι ωραία, μετά μαραζώνω. Την μοναξιά δεν την αντέχω, κ όσο κ να μιλάω με την γάτα, δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Σήμερα κ αύριο θα πάω κινηματογράφο, ύστερα από πολλή καιρό, λόγω αφραγκίας. Θέλω να δώ το καινούργιο έργο του Τιμ Μπάρντον, μου αρέσουν όλες οι δουλειές του κ κάποιες ταινίες όπως ο "Αρχοντάς των δαχτυλιδιών" έπρεπε να τα είχε σκηνοθετήση αυτός ή ο Τέρυ Γκίλιαμ αλλή αγαπημένη μου μορφή, ακόμα κ τον "Χάρι Πότερ", ένας από τους δύο έπρεπε να τα είχαν σκηνοθετήση. Η φαντασία τους είναι ανοικτή μακριά από τα τυπικά δεδομένα του παγκοσμιού κινηματογράφου. Το άλλο έργο που θέλω να δω είναι το "Αντένα", ένα αργεντίνικο, μαυρόασπρο κ βουβό έργο.

Νομίζω ότι καλό έρχεται στον ορίζοντα

Τελικά κατάφερα μέσω μέσου να τραβήξω 4 φωτογραφίες του χιονισμένου τοπίου από το σπίτι μου.

2008-02-15T01:27:00.015+02:00

Τελικά την έκθεση του Βασίλη δεν την είδα, κ αυτό γιατί πέθανε ένας 1ος ξάδελφος, 37 χρονών, έτσι ξαφνικά από ανακοπή. Την επομένη ημέρα πήγαμε να πούμε το στερνό αντίο. Εκεί λοιπόν, κάποιος βρηκε την ευκαιρία να μου "φάει" την τσάντα παραβιάζοντας το αυτοκίνητο του αδελφού μου. Κ τι πήρε; χαρτια, μια φωτογραφική μηχάνη χαλασμένη, την αντέντα μου, κ κάποια προσωπικά αντικείμενα. Δεν βρέθηκε ποτέ. Έχουν περάσει μέρες από τότε.

Οι μέρες κυλούν γρήγορα,ή τουλάχιστον έτσι φαντάζουν στα μάτια μου. Κρύο, παγωνιά, άλλη μια φορά με έχουν κλέψει, τότε μου είχαν κλέψει το ποδήλατο κάτω από το σπίτι μου, ένα ποδήλατο παλιό, με μεγάλη αξία, ήταν δώρο φίλου.

Σήμερα στο τρένο για Κηφησιά, μπήκα σε ένα βαγόνι στην τελευταία σειρά, όλοι όσοι καθόντουσαν διάβαζαν βιβλίο, μια κινητή βιβλιοθήκη, άνοιξα το βιβλίο μου κ διάβασα, η διαδρομή που κάνω καθε πέμπτη είναι μεγάλη κ πάντα παίρνω ένα βιβλίο μαζί μου, μερίκες στιγμές χαζεύω κ έξω.

Διαβάζω ένα βιβλίο το "ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΓΙΑΚΟΥΜΠΙΑΝ" του Αλάα Αλ-Ασουάνι. Ωραίο είναι, τουλάχιστόν όσο έχω διάβασει, μυθιστόρημα πάνω στην σύχρονη Αίγυπτο κ συγκεκριμένα στο Κάϊρο, με αναφορές από το παρελθόν της πόλης, αλλά κ της Αιγύπτου.

Βραδιάζει πιο αργά, κάτι είναι κ αυτό, ιδίως όταν η μέρα είναι ηλιόλουστη όπως σήμερα, ροδαλί ηλιοβασίλεμα, Ήλιος ο άρχοντάς της μέρας

Κάθε φορά μιά άλλη φορά

Αμάν πια!!!

2008-02-01T18:53:00.002+02:00

Μεγάλος τζόγος έγινε για τον Χριστόδουλο, από φίλους που δεν το περίμενα, τόσο πολυ τους πείραξε το ότι τους έστειλα την φωτογραφία του με την λεζάντα, που μου αφαιρέσαν το δικαίωμα να τους στέλνω οτιδήποτε, ότι κ καλά δεν σεβάστηκα την μνήμη του νεκρού, ότι δεν σεβάστηκα τον τρόπο που πέθανε, τέτοια κ άλλα α-διάφορα.

Μόνο που εγώ μιλούσα για το άτομο του κ όχι για τον τρόπο που πέθανε. Αλλά γενικά σαν λαός είμαστε κοντόφθαλμοι, επί πλέον είμαστε "πνεύματα αντιλογίας" στους ίδιους τους εαυτούς μας, δεν μου κάνουν εντυπώση πια τέτοιες εκδηλώσης, εδώ έχουμε συγχωρέσει τον Μαστοράκη που επί χούντας μεσουρανούσε κ τώρα θεωρήται ο μέγας ευεργέτης των μίντια. Τι να λέμε οι ίδιοι άνθρωποι που θέλαν να τον λυντσάρουν τώρα του φιλάνε τα αρχίδια, τέτοια ξεφτίλα. Κ τι δεν άκουσαν τα αφτιά μου από φιλούς, που ούτε που το περίμενα να ΄χουν κρυφολατρεία για τον χριστόδουλο, ενώ όσο ήταν εν ζωή, δεν τους άκουσα ποτέ να τον υμνούν. Κακό πράγμα ο φόβος, σε πάει πίσω, σε κάνει να κουρνιάζεις σαν το μικρό κουτάβι. Αλλά να με κάτι τέτοια βλέπεις ποιοί έχουν τα κότσια να λένε τα πράγματα ως έχουν κ όχι να φοβούνται την σκία τους. Σε αυτούς τους δήθεν, τους καθώς πρέπει, τους δήθεν επαναστάτες, λέω

Σ Τ Α

Τ Σ Α Κ Ι Δ Ι Α Α Α Α

ΣΤΑ ΤΣΑΚΙΔΙΑ

2008-01-28T22:49:00.002+02:00

Πέμπτη, παρασκευή, Σάββατο δεν έβαλα κώλο μέσα, ποτό κ ξενύχτι μέχρι το πρωί. Ωραία ήταν, που κ που το χρειάζομαι λίγο ξεσάλωμα με φίλους, αναζωογονείται κ το συκώτι, όχι από τα ξίδια, αλλά από τον χορό. Σάββατο παρτυ σπιτικό σε σπίτι που το πάτωμα κουνούσε όπως η θάλασσα με 5 μποφόρ, με την φίλη μου ψιλοφοβηθήκαμε, κ της είπα "ή από χέσιμο ή από πέσιμο θα πάμε" κ ξεκαρδιστήκαμε στα γέλια, κάπου κάπου το ξεχνούσα με κ άλλες φορές όταν τα ποδοβολητά των συχορευτών μας μας έφερναν στην πραγματικότητα. Αφού άντεξε κ σε αυτό το παρτυ, όλα καλά. Είχα καιρό να περάσω τόσο ωραία.
Σήμερα ΑΕΡΑΣΣΣΣΣ τα πήρε όλα κ τα σήκωσε, στο μπαλκόνι μου οι καλαμιές γίνανε φτερό στον άνεμο, διαλύθηκαν τέλειως. Τώρα νομίζω χιονόνερο, κρίμα που δεν χιονίζει μέσα στην Αθήνα, να δούμε κ μια άσπρη μέρα. Κάνει όμως κρύο.

Τελειώνει κ ο Ιανουάριος, πότε πέρασε κ αυτός ο μήνας ούτε που το κατάλαβα. Περνάνε τα χρόνια , οι μέρες γρήγορα, πότε ήταν καλοκαίρι κ τώρα μέσω χειμωνιά.

Πέθανε κ ο αρχιεπίσκοπος, δεν θα μου λείψει καθόλου, είχε πει πολλές μαλακίες εν ζωή, άσε που επί δικτατορία διάβαζε τόσο ώστε να μην πάρει χαμπάρι τα όσα γινόντουσαν, ντροπή κ αίσχος. Δεν το κρατούσε το στόμα του κλειστό, κ τι δεν είπε το στόμα του, ας είναι εκεί τώρα που πήγε το στόμα του θα είναι αιώνια κλειστό. Δεν μου ήταν καθόλου συμπαθής, όπως σε πολύ κόσμο εξάλλου, κάποιος μου έστειλε μαιλ με μια φώτο του κ από κάτω η λεζάντα έγραφε "Στα τσακίδια", πιστεύω πως για όσους είπε τα χειρότερα το ίδιο θα πουν, το ίδιο θα πω κ εγώ

2008-01-15T16:58:00.002+02:00

Σήμερα ήλιο, μετά την χθεσινή βροχή, που ήταν αρκετά δυνατή, σήμερα καθαρός ουρανός. Κάθισα στην βεράντα μου να λιαστό, να φορτώσω ενέργεια για τις δύσκολες χειμωνιάτικες μέρες, όταν τα σύννεφα δεν αφήνουν χώρο να περάσει έστω μια ακτίνα του. Εκείνες οι μέρες είναι πολύ βαριές, βυθίζομαι στην παγερότητα της μέρας. Η νύχτα είναι ακόμα πιο σκληρή, βουβή.

Η φωτογραφίες αυτές εδώ είναι περσινές, αυτή είναι η θέα στο μπαλκόνι μου, από το υπνοδωμάτιο μου. Μερικά ηλιοβασιλέματα είναι μεθυστικά, φταίει στο ότι η Αθήνα με όλο της το καυσαέριο έχει ένα από τα ωραιότερα ηλιοβασιλέματα στον κόσμο λόγω πολλών χρωμάτων

Καμιά φορά, όταν η ορατότητα είναι καθαρή , σε μια νοητική ευθεία βλέπω μια λουρίδα θάλασσας, τότε η καρδία μου πάει να σπάσει. Να με μια χεριά κ θα την πιάσω.

Ένα σπίτι με θέα την θάλασσα..... μια ακόμα ευχή.

2008-01-13T22:46:00.002+02:00

Είχα καιρό να γράψω, μετά από παράκληση φίλου μου, είπα να γράψω. Σήμερα σταμάτησα μια δουλειά που με είχε τσακίσει.

Πολύ αρνητική ενέργεια, γκρίνια κ μουρμούρα από κάποιον που νομίζει ότι τα ξέρει όλα

Ό Λ Α ?????

Πόλυ μου την σπάνε αυτοί οι ΞΕΡΩΜΠΟΡΩΝΑΤΑΚΑΝΩΟΛΑ Είδα με δύο αγαπητούς μου φίλους το NEW ORDER από την ομάδα BLITZ, είναι πάρα πολύ ωραία δουλειά, 2-3 φορές μου ήρθε να κλάψω τόσο αληθινό, ο καθένας μας μπορεί κ να έβρισε κομμάτια του εαυτού του. Διασκεδαστικό αλλά κ παγερά σκληρό, μετά ποτάκι να ακούσουμε μουσική από STMC (ανερχόμενο αστέρι της DJικής σκηνής στην Αθήνα), δεν το λέω επειδή είναι φίλη μου, μπα, θέλει όμως δουλεία, γιατί "νιαού νιαού" παίζει έτσι "Μουσικά" , ευτυχώς ξέρω πολλούς κάποιοι είναι dj κ κάποιοι δεν είναι, κ κατοικούν ολόγυρά μας ευτύχως για τα αυτιά μας.

Αλλά αφού το έφερε η κουβέντα στους dj's θέλω να διηγηθώ μια ιστορία μου.

Πριν από 2 χρόνια κουδούνισε το τηλέφωνο κατά της 19:45, σήκωσα το ακουστικό

"Παρακαλώ"

Legome Herden Lollia, tha ithela na synatithoume eeee nomizv oti mporite na me voithisete.

"Δεν τον γνώριζα προσωπικά, είχα ακούσει το όνομα του κάπου".

Που να συναντηθούμε?

Den eime sti Ellada akomi, epistrefo simera, tha eime stin athina kata ta mesanihta, na vrethoume aurio. Tha mporousame na vrethoume spiti sas, xreiazome kapoies plirofories, tha eimaste isihoi?

Βεβαίως.

Tηλεφωνήστε κατά της 14:00 για να σας πω πως θα έρθετε

Ο Herden Lollia ήρθε κατά της 21:00.

Καθήσαμε στο δωμάτιο μουσικής, είχα ετοιμάσει ήδη τσάϊ κ με κουλουράκια, "νομίζω ότι ήταν αρχές καλοκαιριού".

Κάθησε απέναντι μου κ μου είπε

Thelo na grapso ena vivlio me thema "OI ZOI TON DJ STIN ATHINA", telos panton kapos etsi tha einai o titlos, k nomizo oti eseis, mazi me kapious allous pou milao idi na me voithisete na to grapso

Τι ακριβώς ζητάτε από μένα?

Tis gnoseis sas, tis gnoseis ton filon sas, xero polla pragmata gia sas, k me ton kero tha gnorisete eseis gia mena.

Καθήσαμε ωρές μιλώντας είχαμε τόσα κοινά,

"σκέφτηκα πως θα χαρούμε πολύ όταν συναντησουμε κ τους υπόλοιπους, χρειαζόμασταν πόλλες διαφορετικές βοήθειες, από τον καθένας μας"

Έχω μέρες να τον δώ, μου είχε πεί ότι έπρεπε να τελείωση κάποιες δουλείες του.

Κάτι μου λέει πως θα βρεθούμε σύντομα για το ξεκίνημα

"μμμμ!"

Για τον Herden Lollia δεν ξέρω σχεδόν τίποτα, νομίζω οτί είναι Πολωνός, μπόρει να κάνω κ λάθος.

Κάποιος φίλος με ρώτησε

..... λές να έχει ζήση εδώ?

Μπόρει να έχει ζήση κ εδώ ... μου φάνηκε σαν κοσμογυρισμένος

θα μάθουμε σύντομα

2007-12-27T13:26:00.004+02:00

2007-12-11T14:36:00.002+02:00

Καλησπέρα σας

Μετά από τηλεφωνήματα φίλων dj, που απεγνωσμένα εκλιπαρούν να καταργηθεί η χρήση του ναρκωτικού που λέγεται ...(ωχ θεέ μου έχω τόση αγωνία)

"HAPPY BRTHDAY TO YOU/STEVE WONDER", προκαλεί παραισθήσεις, ζάλη, ενίοτε θυμό, αγριάδα, ενώ άλλες φορές λόγω υπερβολικής δόσης, προκαλείται εμετός, δύσπνοια, ταχυπαλμία (δεν έχει καταγραφεί ακόμα θάνατος ευτυχώς).

Παρακαλούμε τους απλούς πολίτες αλλά κ τους μαγαζάτορες, να απαγορεύσουν την χρήση του, κ στην θέση του να ακούγεται το

"ΝΑ ΖΗΣΗΣ..Κ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ", γιατί δεν έχει καταγραφεί ως ναρκωτικό

LAIKA - ARCADE FIRE

2007-12-07T04:56:00.002+02:00

SPACE WEAVER - LISA GERRARD

2007-12-07T04:51:00.002+02:00

HANG DRUM RACE

2007-12-07T04:47:00.002+02:00

LAIKA - SPACE DOG, UNEASY

2007-12-07T04:41:00.002+02:00

THE UNIMAGINABLE JOURNEY - JON HASSELL & BRIAN ENO

2007-12-07T04:31:00.002+02:00

STEVE REICH - DIFFERENT TRAINS (before the war), BIKINI part1, THREE TALES (Hindenburg part1)

2007-12-07T04:19:00.003+02:00

SEPTEMBER - DAVID SYLVIAN

2007-12-07T04:14:00.003+02:00

BLOOMY GIRLS (lumines II) -TAKAGI MASAKATSU

2007-12-07T03:58:00.002+02:00

BIRDLAND - TAKAGI MASAKATSU

2007-12-07T03:56:00.002+02:00

EXIT/DELETE - TAKAGI MASAKATSU

2007-12-07T03:54:00.002+02:00

LIGHT POOL / TAKAGI MASAKATSU

2007-12-07T03:52:00.002+02:00

ΑΝΑΠΟΛΩΝΤΑΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

2007-12-04T12:24:00.004+02:00

Όταν ανοίγω τον υπολογιστή μου, έχω βάλει μια φωτό από το καλοκαίρι, φυσικά κ δεν θα πώ πού είναι, η γνώστες, αν έχουν πάει θα καταλάβουν, οι υπόλοιποι θα μείνουν με την κάψα - λυπάμαι αλλά λίγα μέρη έχουν μείνει για μάς πού δεν χρησιμοποιούμε τα ΠΑΝΤΑ κ τα βγάζουμε πέρα με ότι μας δίνει η φύση.

Είναι μια ανάσα που κ πού να αναπολείς, μέσα από την μνήμη σου, όμορφα τοπία, μέρη που έχεις αγαπήσει, κ που γυρνάς κάποιες φορές, για να το δεις από άλλη οπτική γωνία, να το χαρείς κ να ανακαλύψεις πόσο άλλαξε η μορφολογία του, από τον καιρό που είχες να ξανά έρθεις. Πέρασα ωραία το καλοκαίρι, γνώρισα κάποιους κ μοιράστηκα ωραία πράγματα, αλλά η φύση είναι αυτή που μου αποκαλύπτει μια πλευρά του εαυτού μου, που στην πόλη χάνεται βαθιά σαν να ντρέπεται, αλλά δεν θα μιλήσω για το εδώ, θα αφήσω τις εικόνες να με παρασύρουν στο παιχνίδι των αναμνήσεων.

Τόσο απλά, τόσο όμορφα