18 κ 19 -ξημερώματα -Φεβρουαρίου, ήταν η τελευταία μας επικοινωνία. Από εκείνη την ημέρα έχασα τα ίχνη του. Κόντεψα να τρελλαθώ από την αγωνία μου, μήπως του είχε συμβεί κάτι. Έστελνα μνμ κ τον ρωτούσα ¨που είναι, γιατί δεν απαντάει στα μαιλ μου?". Το κινητό του ήταν κλειστό. Έφυγε από την πίσω πόρτα κ χάθηκε στα σκοτάδια του, αφήνοντας με στην αγωνία μου, ώσπου να συνειδητοποιήσω, ότι όλα τελειώσαν. Βασανιστικά στην αρχή, έκλεισε μια σελίδα του που είχαμε επικοινωνία. Κόντεψα να τρελλάθω, το κινητό του κλειστό κ ότι μνμ έστελνα γυρνούσε πίσω. Δεν το χωρούσε ο νους μου. Έτσι χωρίς ένα αντίο?
19, 20, 21, 22, 23 φεβρουαρίου, καμία επαφή, όλα στο χάος κ εγώ εδώ να περιμένω.
24 φεβρουαρίου, άνοιξα το skype να δω αν είχε ανοίξει μήπως κ μιλούσαμε, αντί για αυτό είδα ότι ο λογαριασμός του είχε κλείσει Τώρα πια σιγουρεύτηκα, ότι το ταξίδι στην γιαγιά του ήταν πρόφαση, για να σβήσει οποιαδήποτε μορφή επικοινωνίας είχαμε. Τσαντίστηκα, λυπήθηκα, έκλαψα, έκλαψα πολύ, έκλαψα γιατί δεν μου έκανε για τέτοιος άνθρωπος που θα εξαφανίζονταν έτσι ξαφνικά, μετά από τα τόσο ωραία μνμ που μου έστειλε τα ξημερώματα της Πέμπτης.
25 Μαρτίου, προσπάθησα να τα βάλω όλα μέσα στο μυαλό μου με σειρά κ τότε το είδα ότι θα συνέβαινε. Ο Ιανουάριος κύλησε μεταξύ μας ζεστά, ήταν μόλις είχε γυρίσει. Κάθε μέρα στο τλφ , λέγαμε διάφορα. Οι μέρες περνούσαν, ίσως καταλάβαινα ότι δεν πήγαινε, αισθανόμουν περίεργα, σαν να μην τον "ένοιωθα". Από τον Φεβρουάριο κ ύστερα, εγώ με την μετακόμιση, εκείνος με τα δικά του, οι σχέσει μας δεν ήταν πολύ καλά. Μια μέρα τσακωθήκαμε, γιατί άλλα μου έλεγε την μια μέρα κ άλλα την επόμενη κ μέσα από την δυσκολία της γλώσσας, μου έκλεισε το τλφ. Εκείνο το βράδυ σκέφτηκα πολύ κ τότε καταλάβα ότι δεν θα έρθει ποτέ. Σκέφτηκα να του πω την άλλη μέρα να τελειώσουμε εδώ, δεν τ έκανα, δεν ξέρω γιατί, τον αγαπούσα - κ ακόμα τον αγαπάω κ ξέρω ότι κ εκείνος με αγαπάει κ με σκέφτεται, το "νιώθω", όπως το ένιωθα κ τον προηγούμενο καιρό κ για αυτό καταλαβαίνω ότι έφυγε έτσι χωρίς αποχαιρετιστήριο-. Οι μέρες μέχρι τις 16 Φεβρουαρίου γίνανε πιο περίεργες, με έστηνε στα τλφ ραντεβού, έδινα τόπο στην οργή, αλλά του το έλεγα κι όλας. Μού έλεγε "μην ασχολείσαι μαζί μου συνέχεια, κοίτα τον εαυτό σου". Τότε δεν το κατάλαβα, τώρα το καταλαβαίνω, ετοιμάζονταν να διακόψει κ με κάποιο τρόπο το έλεγε, αλλά εγώ δεν μπορούσα να το καταλάβω,ή δεν ήθελα να το δω? δεν ξέρω.
17 Φεβρουαρίου ήταν η τελευταία μέρα που τα είπαμε μέσω skype. Την επομένη είχα σιάτσου, την ώρα που πήγαινα στο ραντεβού, μου τλφ για να μου πεί ότι θα πάει στην γιαγιά του που μένει μακρυά κ ότι δεν έχει ίντερνετ εκεί κ θα μου τλφ την παρασκευή όταν θα γυρνούσε πίσω. Πέμπτη ξημερώματα, ενώ σε μπαρ με φίλους κ τα λέγαμε, μου ήρθαν 3 μνμ το ένα πιο ερωτικό από το άλλο. Ήταν έτσι όμως,ή εγώ τα έβλεπα έτσι?
Όταν τέλειωσε , ξαναδιάβασα τα μνμ που μου έστειλε εκείνο το βράδυ κ ναι τότε κατάλαβα. Για αυτό ξέρω ότι με αγαπάει, γιατί ήταν μνμ πόνου για την απόφαση που είχε πάρει.
κατάλαβα γιατί τελικά έφυγε, γιατί η απόφαση να έρθει στην Ελλάδα φάνταζε μακρινή, ίσως δεν ήταν έτοιμος, για αυτό κ μου τα γύρναγε, ίσως έγινα κ εγώ πολύ πιεστικός - μέσα σε μια σχέση όλοι έχουμε το μερτικό μας-, ίσως να έσβησε αυτό που εκείνος ονόμαζε "έρωτας" κ ήταν απλά ενθουσιασμός, ίσως ήταν κάτι άλλο για το οποίο δεν γνωρίζω.
Έγιναν πολλά, εκείνες τις μέρες που τον έψαχνα. Μπήκα στο ιντερνετ να βρω πληροφορίες για εκείνον, μέσω τις δουλειάς του. Βρήκα νούμερα τηλεφώνων, τλφ αλλά το όνομα αυτό δεν υπήρχε σε καμία εταιρεία. Τρελάθηκα, ποιόν είχα βάλει στην ζωή μου? ποιος ήταν? τι έκανα για να ζήση? τρόμαξα - στο παρελθόν ήμουν με κάποιον, ο οποίος στην πορεία ανακάλυψα ότι το όνομα του δεν ήταν αυτό που μου είχε συστηθεί, δεν έκανε την δουλειά που μου είχε πει κ ζούσαμε μαζί-, του έστειλα μαιλ που του εξηγούσα ότι τον έψαχνα, ότι δεν το βρήκα στην δουλειά, ότι δεν με ενδιέφερε τι δουλειά έκανε, αλλά το μόνο που ήθελα να ξέρω είναι αν ήταν καλά στην υγειά του κ τίποτε άλλο. Του εξήγησα πως αν του συνέβαινε το ίδιο δλδ είχα εξαφανιστεί θα έκανε τις ίδιες κινήσεις. Καμία απάντηση, κανένα μνμ, κανένα τλφ.
Κατάλαβα πως έπαιρνε τα μαιλ μου, όταν σε ένα που του έστειλα του έγραφα πως το skype είμαι εκεί συνέχεια κ ότι αν ήθελε μπορούσε να μου μιλήσει. Την επομένη δεν ήταν πια στο skype, είχε κλείσει κ αυτή τη "πόρτα".
Από τότε δε έχω νέα του, μόνο "ενεργειακά" που κ πού εκεί που κάθομαι τον βλέπω μέσα στο μυαλό μου, κάτι θέλει να μου πει, αλλά μετά χάνεται
έστειλα κ ένα γράμμα σε μια κολλητή του, κ ακόμα περιμένω, αλλά δεν νομίζω ότι θα έρθει κάτι.
Θα ήθελα με κάποιο τρόπο να του πω λίγα λόγια. ότι τον αγαπάω ακόμα, ότι θα ήθελα να τον αποχαιρετήσω, ότι κρατάω τις ωραίες στιγμές που ζήσαμε μαζί γιατί μόνο ωραία περάσαμε μεταξύ μας, δεν προλάβαμε να ζήσουμε άλλα πράγματα - ευτυχώς -, ότι πιο πολύ με πείραξε ο τρόπος που έφυγε κ όχι το ότι τελειώσαμε. Αν ήθελε μπορούσε να μου το πει, αλλά δεν μπορούσε. Ίσως με ένα γράμμα, αλλά αυτά γίνονται μόνο στα έργα του σινεμά, ή από κάτι βλάκες σαν κ εμένα.
24 Φεβρουαρίου δεν ξανα έστειλα τίποτα, έσβησα κάθε "παρουσία" του που είχε απομείνει στις σελίδες μου, έσβησα το κινητό του, έκρυψα τις φωτογραφίες του κ τον έκρυψα για πάντα στην καρδιά μου.
ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ
Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου, ξύπνησα με μια περίεργη διάθεση, είχα να πάω σε ένα ραντεβού σχετικά με το σιάτσου. Το κεφάλι μου βαρύ, ύπνος δύσκολος, θυμήθηκα το όνειρο που είχα δει. "Ήμουν στο σπίτι μου κ είμαι στο μπάνιο, βλέπω στον καθρέφτη ότι έχω βγάλει μπιμπίκι στο κούτελο, προσπαθώ να το βγάλω, έχει μαύρο κεφαλάκι κ το ζουλώ να βγει Πιέζω, πιέζω κ αρχίζει να βγαίνει κάτι πολύ μακρύ, αλλά όχι πια το "μακαρονάκι" από το σπυρί, αλλά ένας μαλακός σωλήνας γαλάζιος φωσφόριζε, σαν σιλικόνη, μεγάλο όσο 1 μέτρο περίπου, νόμιζα ότι ήταν ένα, αλλά ήταν 2-3, όλα στο ίδιο χρώμα. Δεν πονούσα, ανακουφίστηκα Δεν τρόμαξα στον όνειρο, δεν ξύπνησα. Εκείνη η στιγμή ήταν πολύ ζωντανή σαν κάτι να έφυγε από μέσα μου. Ξανα κοιμήθηκα, δεν θυμάμαι τίποτε άλλο εκτός από αυτό. Η επομένη ήταν η τελευταία φορά που συνομιλήσαμε με μνμ.
Το όνειρο βγήκε?
Οι μέρες περνάνε βασανιστικές, το σπίτι με πνίγει, δεν έχει φως κ με τρελάνει, έχω "πέσει" κ δεν θέλω να κάνω τίποτα εκτός από το να κοιμάμαι, δεν έχω διάθεση για ζωή, κ για τίποτα.
Υπήρξε αυτός, εκεί κ ήταν κάτι να ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος που σε περιμένει, σε σκέφτεται, τώρα δεν υπάρχει τίποτα κ ίσως η σκέψη του να έρχεται επειδή το δικό μου το μυαλό τον επιζητεί.
"Πονάει" η καρδιά μου, αλλά πρέπει να την συνεφέρω, πρέπει να δω την ζωή μου από την αρχή, να βρω τον λάθος δρόμο που πήρα, να ξανα βγώ στην επιφάνεια κ να συνεχίζω να ζω με το χαμόγελο. Χθες σκεφτόμουν ότι γέρασα. Πρώτη φορά το σκέφτηκα, τρόμαξα, όχι δεν θέλω να γεράσω τώρα, ίσως ποτέ, ξέρω ότι το σώμα ακολουθεί αυτήν την πορεία, αλλά όχι δεν θέλω να σκοτώσω το μυαλό μου. Πρέπει να βγω από τον λαβύρινθο, είναι ανάγκη....