είμαι στις μαύρες μου

μπορεί να φταίει κ ο καιρός

κάθομαι σπίτι

γράφω μουσική μόνο
κάποιοι φίλοι που τα λέμε

αυτό μου δίνει δύναμη

βαριέμαι τα ίδια

κ

τα ίδια

ξεκινάει κάτι
στην πορεία θολούρα

δεν μπορώ άλλο

συζητάμε
"να τα πούμε σύντομα"
κ η συντομία έχει γίνει αιώνας

προσπαθώ να είμαι καλύτερα

αλλά δεν μπορώ

δεν έχω καμιά όρεξη

σταμάτησα να τρώω

μόνο καπνίζω

κοιμάμαι αργά

με το μυαλό άδειο
τα μάτια κολλημένα στο ταβάνι

"βλέπω" τηλεόραση

τα μάτια μου σκοντάφτουν στην θλίψη μου

θέλω να κλάψω

αλλά δεν γίνεται

στερεψα

δεν έχω
δεν θέλω
δεν μπορώ
δεν

ξεκινάω από την αρχή

σήμερα έλαβε τέλος η ιστορία μου με το εξωτερικό. πόσο τσαντισμένος νιώθω με τον εαυτό μου, πόσο πλανεύτηκα... γαμώ τι μου, τόσο ηλίθιος είμαι!!
έσβησα ότι είχα γράψει εδώ μέσα για αυτό - δεν μπορώ κ δεν θέλω να το ονοματήσω πλέον -θέλω να φτιάξω την ζωή μου κ να γεμίσω τον χρόνο που σπατάλησα γι αυτήν την ιστορία, που στο φινάλε εγώ τελικά πονέσα κ εγώ τρώω τα σκατά μου τώρα.
αλλά όχι τέλος πια η μιζέρια.

πέρασα ωραία στις διακοπές/δουλειά, έπρεπε να περάσω καλά, πόνεσα τόσο πολύ τον χειμώνα, όλα γίνανε τόσο ξαφνικά, άνεργος, άφραγκος, συναισθηματικά ένα κουρέλι, μετακόμιση ξάνα σε διάστημα 5 μηνών. θα χω να τον θυμάμαι αυτόν τον χειμώνα, με μια ραγισμένη καρδιά κ σμπαράλια ακόμα να συνέλθω ολοκληρωτικά, το προσπαθώ σιγά σιγά, έπρεπε να τελειώνω με αυτό του εξωτερικού για να μπορέσω να βρω τον δρόμο μου, χάθηκα κ ακόμα περπατάω στα θολά.

θέλω να ανοίξω τα φτερά μου κ να πετάξω, αλλά πρέπει να κάνω ακόμα υπομονή, νιώθω αδύναμος.

καλή νύχτα

Η ΄Ανοιξη μας ήρθε, για πόσο όμως?

Ξύπνησα ευδιάθετος σήμερα. Ήταν κ πολύ ωραία η εκπομπή χθες, απρόβλεπτη, με έναν επίσης καλεσμένο από σπόντα. Μιλήσαμε πολλές ώρες, κ μουσική που είχε φέρει από την Πολή. Η διάθεση έχει αλλάξει, όχι όμως αυτά που συμβαίνουν στην ζωή μου. Νέα προβλήματα, οικονομικής φύσεως που με απασχολούν κ πρέπει να βρουν την λύση τους συντόμως. Δουλειά δεν έχω, αρά κ λεφτά. Κάποια Σιάτσου που κάνω εδώ κ εκεί. Τα χρήματα πια δεν φτάνουν ούτε για να φτύσεις, μόλις τα παίρνω κάπου τα ακουμπάω. Ατέλειωτο παιχνίδι. Στην αρχή νόμιζα ότι εγώ ήμουν αυτός που δεν μπορούσε να κρατήσει λεφτά στα χέρια του. Τελικά κατάλαβα ότι όλοι μας είμαστε έτσι, όχι γιατί μας περισσεύουν, κάθε άλλο, γιατί δεν μας φτάνουν. Κόβεις από εδώ, κόβεις από εκεί, αλλαγή καμία. Όλοι οι φίλοι παραπονιούνται.
Έρχεται το Πάσχα - ποσώς με ενδιαφέρει η θρησκευτική του μορφή - έχει πάψει να με ενδιαφέρει πάρα πολύ καιρό τώρα. Δεν είναι ο θεός που με φοβίζει, αλλά η ανθρώπινη ανοησία κ γι αυτήν δεν υπάρχει καμία λύτρωση ο θεός ο ίδιος να κατέβει. Ακόμα αναρωτιέμαι πως υπάρχει κόσμος - κ είναι πολύς - που πιστεύει ότι ο θεός τα έκανε, τα κάνει όλα? άραγε έχουν σκεφτεί ότι πριν υπάρξουμε σαν μορφές οι άνθρωποι, η φύση υπήρξε κ ότι θα υπάρξει κ μετά την ύπαρξη μας. Είναι τόσο απλό κ εύκολο να το καταλάβεις κ αρκεί να "ακούσεις" τη φύση.

Όμως για μένα Πάσχα, σημαίνει η αρχή της καλοκαιρίας, το γέμισμα της γης, η αναγέννηση, σε μια γη που "κοιμόνταν" προετοιμαζόμενη μέσα στο χειμώνα να ξεπροβάλλει τα πλούσια εδέσματα της, για όλους μας κ όχι κατά ανάγκη μόνο του ανθρώπου.

Επίσης σημαίνει λίγη ξεγνοιασιά από τα προβλήματα, στοργή κ περιποίηση από τους συγγενείς. Να μην χρειάζεται να σκεφτείς " τι να μαγειρέψω σήμερα?", κάποιος άλλος το κάνει για σένα κ εκείνος με την σειρά του το κάνει με ευχαρίστηση αφού όλο τον υπόλοιπο καιρό υπάρχει μόνο στην μοναξιά του.

Αναρωτιεμαι αν θα αλλάξουν τα πράγματα στην Ζωή μου?

Πάλι βρέχει

Ο καιρός άλλαξε, από χθες πάλι βρέχει. Δεν πρόλαβα να μαζέψω τα χειμωνιάτικα κ ξανά πίσω στα καθημερινά. Δεν μου αρέσει , το λέω, μου άρεσε που για 2 μέρες έβγαλε ήλιο, περπατούσα στον δρόμο με το κοντομάνικο. Τώρα πάλι σκεπάζομαι με το πάπλωμα, αλλά κ η διάθεση άλλαξε, κλείστηκα πάλι στον εαυτό μου. Γκρίζος ουρανός, γκρίζες σκέψεις, γκρίζα όνειρα. Που κ που έρχεται στις σκέψεις μου η παλιά ιστορία, κ ακόμα αναρωτιέμαι πότε πρόλαβε να μου αφήσει τόσα σημάδια, μόνο 21 ζωντανές μέρες περάσαμε μαζί κ οι υπόλοιπες μόνο μέσω βίντεο. Ακόμα αναρωτιέμαι το γιατί, μετά προσπαθώ να σφηνώσω τις σκέψεις μου κ να σκεφτώ κάτι άλλο, δεν πετυχαίνει πάντα, χάνομαι μέσα στα "γιατί" κ αν ήταν τελικά όλα αυτά αληθινά, αν τελικά δεν έβλεπα μπρος μου αυτό που θα ακολουθούσε. Το μόνο που απόμεινε από όλο αυτό είναι μια μεγάλη απορία Χτες είδα στην ΝΕΤ ένα έργο για έναν gay ναύτη που δολοφονήθηκε άγρια από συν ναύτες του γιατί ήταν gay. Έκλαψα, δεν μπορώ να πω, μου άρεσε, αλλά πιο πολύ μου άρεσαν αυτά που έλεγε η μάνα του στο δικαστήριο για τον θάνατο του γιου της. Έλεγε λοιπόν, " όσο κ να θέλει συγχωρήσει τον κατηγορούμενο, ακόμα δεν μπορεί, όσο κ να θέλει να ξεκολλήσει το μυαλό της από το συμβάν, δεν μπορεί, κ νιώθει σαν έχει πέσει μέσα σε μια μεγάλη λακκούβα όπου δεν υπάρχει φως κ έχει μείνει με την απορία ΓΙΑΤΙ?" κάπως έτσι νιώθω κ εγώ, ΓΙΑΤΙ?, δεν μου έδωσε ποτέ μια εξήγηση, τι έγινε κ έμεινα με την απορία κ αυτή η απορία με βασανίζει από τότε. Ίσως δεν θα μάθω ποτέ, αν κ έχω την ελπίδα ότι θα εμφανιστεί από το πουθενά, τι θα μου πει όμως δεν ξέρω. Ίσως άδικα βασανίζομαι, τώρα πια δεν τον θέλω, θέλω μια εξήγηση κ μια συγνώμη. Τον έπνιξα" γρήγορα, ίσως γιατί βρίσκομαι σε μια περίεργη φάση της ζωής μου όπου όλα αλλάζουν, μεγαλώνω κ μεγαλώνουν όλα μέσα μου. Περνάω πολλές ώρες μόνος στο σπίτι, δεν έχω σκέψεις, πως θέλω να φτιάξω τον χώρο μου, μεσα στο σπίτι, μέσα στην ψυχή μου.

Δεν συμβαίνει κ κάτι που να με ανεβάσει στα ύψη, προσπαθώ μόνος μου να απογειωθώ, δεν τα καταφέρνω πάντα κ επίσης δεν τα καταφέρνω όσο θα ήθελα ή δεν γίνεται πάντα.
Το θετικό είναι πως ο πόνος έγινε εμπνευση, γράφω μουσική κ αυτό με ανακουφίζει.

περιμένω το καλοκαίρι να φύγω, να βρεθώ στην θάλασσα, να με γιάνει η θάλασσα

Έχω πολύ καίρο να γράψω

Αποφάσισα να ξαναγράψω

Από τότε που άξαφνα χώρισα, πέρασα πολύ δύσκολα με φοβερές μεταπτώσεις στην διάθεση, χωρίς να θέλω να φάω καθόλου, έχασα 10κιλά μέσα σε μια βδομάδα.
Σιγά σιγά επανήλθα στην καθημερινότητα μου,πήγα 2 μέρες στην μάνα μου να ξελαμπικάρω κ 2 μέρες στα Γιάννενα να παίξω κ πέρασα πολύ ωραία.

Από τότε που γύρισα από τα Γιάννενα, έχω πέσει με τα μούτρα στο γράψιμο της μουσικής κ όλες μου οι μέρες καθορίζονται μόνο από αυτό. Ρετουσάρω παλιά μου κομμάτια κ γενικά βρίσκομαι σε αυτήν την διάθεση, ξεχνώντας για λίγο τον έξω κόσμο.

Πολλές φορές μου σκάει μια θολή εικόνα του, που ίσα ίσα ξεχωρίζω το πρόσωπο του αλλά το διώχνω αμέσως. Ήδη όλη αυτή η ιστορία μου έκανε πολύ κακό, δεν μπορώ να το αφήνω να "γυρνάει" όποτε θέλει.

Γενικά είναι τα πράγματα δύσκολα, μερική απασχόληση σαν dj κ shiatsu, κ γενικά μισοζώ, όπως όλοι μας εξάλλου.

Στον ορίζοντα κάτι καινούργιο συναισθηματικό δεν παίζει, δεν ψάχνομαι κ ιδιαίτερα, αφού είμαι συνέχεια κλεισμένος στο σπίτι κ γράφω, τόσο που ξεχνάω τις ώρες, να φάω, να κοιμηθώ.

Ελπίζω ότι θα πάει κάπου όλο αυτό, έχω ήδη ακούσει καλά λόγια για τα νέα κομμάτια, που αποφάσισα, να έχουν τίτλους που δεν θα εννοούν κάτι, αλλά ο καθένας θα το προσδιορίζει όπως του "κάθεται" το μουσικό ταξίδι

Ούτως ή άλλως, έχω ήδη κ από παλιά κομμάτια τίτλους που δεν σημαίνουν τίποτα, κ έτσι όποιος το ακούει αφήνεται στην μαγεία κ φαντάζεται μια δική του ιστορία.

Είμαι πολύ χαρούμενος που μετά από πολύ καιρό ξαναγράφω μουσική.

Μόνο αυτό με νοιάζει τώρα, κ δεν βλέπω την ώρα να πάω σπίτι μου κ να κάτσω ανάμεσα στα όργανα, τους δίσκους, το υπολογιστή κ να χαθώ στα νέα μονοπάτια.


Ο καιρός μου τα χαλάει λίγο, γιατί έχει συννεφιά μονίμως.

Ένταξει περιμένω το καλοκαίρι να έρθει για να φύγω πάλι για Δονούσα κ να επιστρέψω το Φθινόπωρο.

Ένα άλλο καλό που έγινε, είναι ότι το σπίτι που μου έχει παραχωρηστεί, μπορώ να το κρατήσω όσο θέλω κ νομίζω ότι έιναι κάλη φάση, γιατί έτσι ότι λέφτα θα βγάλω το καλόκαίρι, θα πάνε εκεί που τα χρωσταω.

Βρυξξελλάρια έμαθα ότι θα πας ΝΥ!! κουφάλαααα, αυτή είναι ζωή

Όλα τελειώσαν....

18 κ 19 -ξημερώματα -Φεβρουαρίου, ήταν η τελευταία μας επικοινωνία. Από εκείνη την ημέρα έχασα τα ίχνη του. Κόντεψα να τρελλαθώ από την αγωνία μου, μήπως του είχε συμβεί κάτι. Έστελνα μνμ κ τον ρωτούσα ¨που είναι, γιατί δεν απαντάει στα μαιλ μου?". Το κινητό του ήταν κλειστό. Έφυγε από την πίσω πόρτα κ χάθηκε στα σκοτάδια του, αφήνοντας με στην αγωνία μου, ώσπου να συνειδητοποιήσω, ότι όλα τελειώσαν. Βασανιστικά στην αρχή, έκλεισε μια σελίδα του που είχαμε επικοινωνία. Κόντεψα να τρελλάθω, το κινητό του κλειστό κ ότι μνμ έστελνα γυρνούσε πίσω. Δεν το χωρούσε ο νους μου. Έτσι χωρίς ένα αντίο? 

19, 20, 21, 22, 23 φεβρουαρίου, καμία επαφή, όλα στο χάος κ εγώ εδώ να περιμένω.

24 φεβρουαρίου, άνοιξα το skype να δω αν είχε ανοίξει μήπως κ μιλούσαμε, αντί για αυτό είδα ότι ο λογαριασμός του είχε κλείσει Τώρα πια σιγουρεύτηκα, ότι το ταξίδι στην γιαγιά του ήταν πρόφαση, για να σβήσει οποιαδήποτε μορφή επικοινωνίας είχαμε. Τσαντίστηκα, λυπήθηκα, έκλαψα, έκλαψα πολύ, έκλαψα γιατί δεν μου έκανε για τέτοιος άνθρωπος που θα εξαφανίζονταν έτσι ξαφνικά, μετά από τα τόσο ωραία μνμ που μου έστειλε τα ξημερώματα της Πέμπτης. 

25 Μαρτίου, προσπάθησα να τα βάλω όλα μέσα στο μυαλό μου με σειρά κ τότε το είδα ότι θα συνέβαινε. Ο Ιανουάριος κύλησε μεταξύ μας ζεστά, ήταν μόλις είχε γυρίσει. Κάθε μέρα στο τλφ , λέγαμε διάφορα. Οι μέρες περνούσαν, ίσως καταλάβαινα ότι δεν πήγαινε, αισθανόμουν περίεργα, σαν να μην τον "ένοιωθα". Από τον Φεβρουάριο κ ύστερα, εγώ με την μετακόμιση, εκείνος με τα δικά του, οι σχέσει μας δεν ήταν πολύ καλά. Μια μέρα τσακωθήκαμε, γιατί άλλα μου έλεγε την μια μέρα κ άλλα την επόμενη κ μέσα από την δυσκολία της γλώσσας, μου έκλεισε το τλφ. Εκείνο το βράδυ σκέφτηκα πολύ κ τότε καταλάβα ότι δεν θα έρθει ποτέ. Σκέφτηκα να του πω την άλλη μέρα να τελειώσουμε εδώ, δεν τ έκανα, δεν ξέρω γιατί, τον αγαπούσα - κ ακόμα τον αγαπάω κ ξέρω ότι κ εκείνος με αγαπάει κ με σκέφτεται, το "νιώθω", όπως το ένιωθα κ τον προηγούμενο καιρό κ για αυτό καταλαβαίνω ότι έφυγε έτσι χωρίς αποχαιρετιστήριο-. Οι μέρες μέχρι τις 16 Φεβρουαρίου γίνανε πιο περίεργες, με έστηνε στα τλφ ραντεβού, έδινα τόπο στην οργή, αλλά του το έλεγα κι όλας. Μού έλεγε "μην ασχολείσαι μαζί μου συνέχεια, κοίτα τον εαυτό σου". Τότε δεν το κατάλαβα, τώρα το καταλαβαίνω, ετοιμάζονταν να διακόψει κ με κάποιο τρόπο το έλεγε, αλλά εγώ δεν μπορούσα να το καταλάβω,ή δεν ήθελα να το δω? δεν ξέρω.

17 Φεβρουαρίου ήταν η τελευταία μέρα που τα είπαμε μέσω skype. Την επομένη είχα σιάτσου, την ώρα που πήγαινα στο ραντεβού, μου τλφ για να μου πεί ότι θα πάει στην γιαγιά του που μένει μακρυά κ ότι δεν έχει ίντερνετ εκεί κ θα μου τλφ την παρασκευή όταν θα γυρνούσε πίσω. Πέμπτη ξημερώματα, ενώ σε μπαρ με φίλους κ τα λέγαμε, μου ήρθαν 3 μνμ το ένα πιο ερωτικό από το άλλο. Ήταν έτσι όμως,ή εγώ τα έβλεπα έτσι?

Όταν τέλειωσε , ξαναδιάβασα τα μνμ που μου έστειλε εκείνο το βράδυ κ ναι τότε κατάλαβα. Για αυτό ξέρω ότι με αγαπάει, γιατί ήταν μνμ πόνου για την απόφαση που είχε πάρει. 

κατάλαβα γιατί τελικά έφυγε, γιατί η απόφαση να έρθει στην Ελλάδα φάνταζε μακρινή, ίσως δεν ήταν έτοιμος, για αυτό κ μου τα γύρναγε, ίσως έγινα κ εγώ πολύ πιεστικός - μέσα σε μια σχέση όλοι έχουμε το μερτικό μας-, ίσως να έσβησε αυτό που εκείνος ονόμαζε "έρωτας" κ ήταν απλά ενθουσιασμός, ίσως ήταν κάτι άλλο για το οποίο δεν γνωρίζω.

Έγιναν πολλά, εκείνες τις μέρες που τον έψαχνα. Μπήκα στο ιντερνετ να βρω πληροφορίες για εκείνον, μέσω τις δουλειάς του. Βρήκα νούμερα τηλεφώνων, τλφ αλλά το όνομα αυτό δεν υπήρχε σε καμία εταιρεία. Τρελάθηκα, ποιόν είχα βάλει στην ζωή μου? ποιος ήταν? τι έκανα για να ζήση? τρόμαξα - στο παρελθόν ήμουν με κάποιον, ο οποίος στην πορεία ανακάλυψα ότι το όνομα του δεν ήταν αυτό που μου είχε συστηθεί, δεν έκανε την δουλειά που μου είχε πει κ ζούσαμε μαζί-, του έστειλα μαιλ που του εξηγούσα ότι τον έψαχνα, ότι δεν το βρήκα στην δουλειά, ότι δεν με ενδιέφερε τι δουλειά έκανε, αλλά το μόνο που ήθελα να ξέρω είναι αν ήταν καλά στην υγειά του κ τίποτε άλλο. Του εξήγησα πως αν του συνέβαινε το ίδιο δλδ είχα εξαφανιστεί θα έκανε τις ίδιες κινήσεις. Καμία απάντηση, κανένα μνμ, κανένα τλφ.

Κατάλαβα πως έπαιρνε τα μαιλ μου, όταν σε ένα που του έστειλα του έγραφα πως το skype είμαι εκεί συνέχεια κ ότι αν ήθελε μπορούσε να μου μιλήσει. Την επομένη δεν ήταν πια στο skype, είχε κλείσει κ αυτή τη "πόρτα".

Από τότε δε έχω νέα του, μόνο "ενεργειακά" που κ πού εκεί που κάθομαι τον βλέπω μέσα στο μυαλό μου, κάτι θέλει να μου πει, αλλά μετά χάνεται

έστειλα κ ένα γράμμα σε μια κολλητή του, κ ακόμα περιμένω, αλλά δεν νομίζω ότι θα έρθει κάτι.

Θα ήθελα με κάποιο τρόπο να του πω λίγα λόγια. ότι τον αγαπάω ακόμα, ότι θα ήθελα να τον αποχαιρετήσω, ότι κρατάω τις ωραίες στιγμές που ζήσαμε μαζί γιατί μόνο ωραία περάσαμε μεταξύ μας, δεν προλάβαμε να ζήσουμε άλλα πράγματα -  ευτυχώς -, ότι πιο πολύ με πείραξε ο τρόπος που έφυγε κ όχι το ότι τελειώσαμε. Αν ήθελε μπορούσε να μου το πει, αλλά δεν μπορούσε. Ίσως με ένα γράμμα, αλλά αυτά γίνονται μόνο στα έργα του σινεμά, ή από κάτι βλάκες σαν κ εμένα.

24 Φεβρουαρίου δεν ξανα έστειλα τίποτα, έσβησα κάθε "παρουσία" του που είχε απομείνει στις σελίδες μου, έσβησα το κινητό του, έκρυψα τις φωτογραφίες του κ τον έκρυψα για πάντα στην καρδιά μου.

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου, ξύπνησα με μια περίεργη διάθεση, είχα να πάω σε ένα ραντεβού σχετικά με το σιάτσου. Το κεφάλι μου βαρύ, ύπνος δύσκολος, θυμήθηκα το όνειρο που είχα δει. "Ήμουν στο σπίτι μου κ είμαι στο μπάνιο, βλέπω στον καθρέφτη ότι έχω βγάλει μπιμπίκι στο κούτελο, προσπαθώ να το βγάλω, έχει μαύρο κεφαλάκι κ το ζουλώ να βγει Πιέζω, πιέζω κ αρχίζει να βγαίνει κάτι πολύ μακρύ, αλλά όχι πια το "μακαρονάκι" από το σπυρί, αλλά ένας μαλακός σωλήνας γαλάζιος φωσφόριζε, σαν σιλικόνη, μεγάλο όσο 1 μέτρο περίπου, νόμιζα ότι ήταν ένα, αλλά ήταν 2-3, όλα στο ίδιο χρώμα. Δεν πονούσα, ανακουφίστηκα Δεν τρόμαξα στον όνειρο, δεν ξύπνησα. Εκείνη η στιγμή ήταν πολύ ζωντανή σαν κάτι να έφυγε από μέσα μου. Ξανα κοιμήθηκα, δεν θυμάμαι τίποτε άλλο εκτός από αυτό. Η επομένη ήταν η τελευταία φορά που συνομιλήσαμε με μνμ. 

Το όνειρο βγήκε?

Οι μέρες περνάνε βασανιστικές, το σπίτι με πνίγει, δεν έχει φως κ με τρελάνει, έχω "πέσει" κ δεν θέλω να κάνω τίποτα εκτός από το να κοιμάμαι, δεν έχω διάθεση για ζωή, κ για τίποτα. 

Υπήρξε αυτός, εκεί κ ήταν κάτι να ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος που σε περιμένει, σε σκέφτεται, τώρα δεν υπάρχει τίποτα κ ίσως η σκέψη του να έρχεται επειδή το δικό μου το μυαλό τον επιζητεί.

"Πονάει" η καρδιά μου, αλλά πρέπει να την συνεφέρω, πρέπει να δω την ζωή μου από την αρχή, να βρω τον λάθος δρόμο που πήρα, να ξανα βγώ στην επιφάνεια κ να συνεχίζω να ζω με το χαμόγελο. Χθες σκεφτόμουν ότι γέρασα. Πρώτη φορά το σκέφτηκα, τρόμαξα, όχι δεν θέλω να γεράσω τώρα, ίσως ποτέ, ξέρω ότι το σώμα ακολουθεί αυτήν την πορεία, αλλά όχι δεν θέλω να σκοτώσω το μυαλό μου. Πρέπει να βγω από τον λαβύρινθο, είναι ανάγκη....

ονειρεύομαι την μέρα κ την νύχτα

Όλα λύθηκαν, η παρεξήγηση, με λίγο καλή θέληση, πήρε τον δόμο του παρελθόντος, μην αφήνοντάς ίχνη στο πέρασμά της.

Άρχισα να καταλαβαίνω, χθες , ότι ήταν σε πανικό. Νέα ζωή, σε μια νέα χώρα, με νέους φίλους.

Του είπα να μην πανικοβάλλεται, δεν υπάρχει λόγος. Πρέπει να βάλεις ένα πλάνο στο μυαλό σου κ με την βοήθεια μου, θα τα καταφέρουμε.

Η απόσταση μας τρελαίνει, τα αγγλικά μας, είναι χάλια, τουλάχιστον όταν θα έρθει θα μπορεί να με μάθει Πολωνικά κ εγώ να του μάθω τα στοιχειώδη Ελληνικά, που ήδη είχε ξεκινήσει από την προηγούμενη φορά.

Συζητήσαμε πολύ, για τον ερχομό του εδώ, κ νομίζω τον βοήθησε πολύ, το ότι του έφτιαξα ένα σχέδιο, το πως θα κινηθεί, για να τελειώνει τις δουλειές του εκεί.

Αχ! δεν μπορώ άλλο αυτή την απόσταση, με διαλύει, κ εκείνος όμως νιώθει αδύναμος.

Νομίζω πως πρέπει να βρούμε τον κοινό μας άξονα κ να προχωρήσουμε μαζί πλέον.

Το πρόβλημα του είναι το οικονομικό, τον καταλαβαίνω, κ εγώ εδώ κουτσά στραβά τα καταφέρνω, όμως αν τελικά δεν έρθει τώρα, μετά από Απρίλιο δεν θα μπορεί να έρθει, τα εισιτήρια θα είναι φωτιά, κ εγώ το καλοκαίρι δεν θα είμαι στην Αθήνα, θα πάω να δουλέψω όπως πέρυσι κ πρόπερσι.

Του είπα να πάρει την απόφαση κ να έρθει, να κάνει πραγματικότητα αυτό που θέλει, δλδ να είμαστε μαζί.

Του είπα ότι δοκιμάζουμε πως θα πάει, κ αν δεν καταφέρουμε κάτι, δοκιμάζουμε για άλλη πολή , άλλη χώρα, αρκεί να είμαστε μαζί. Χάρηκε, χάρηκα κ εγώ.

Το βράδυ έχουμε συνομιλία, κ θα ξέρουμε κάποια πράγματα. Περιμένω κ εγώ μια απάντηση από το αφεντικό μου του καλοκαιριού κ αν όλα πάνε καλά, κ έχει δουλειά κ για εκείνον, τότε θα περάσουμε φίνα.

Το σπίτι, ήρθε στα ίσα του, το έβαψα, του άλλαξα ύφος, έγινε δικό μας.

Θέλω να ρωτήσω την .... αν μπορεί να μου το παραχωρήσει μέχρι ότου επιστρέψουμε από την καλοκαιρινή δουλειά, ώστε όλα όσα βγάλουμε το καλοκαίρι, να πάνε για το νέος μας σπίτι. έχω σκοπό να της δίνω ένα αντίτιμο για το σπίτι, εώς ότου πουληθεί - που συγνώμη κ όλας, αλλά μακάρι να μην πουληθεί σύντομα -

Κάνει πολύ κρύο, από προχθές, αν κ το σπίτι είναι ιδιαίτερα ζεστό, αλλά όταν βγαίνω έξω, δεν το μπορώ καθόλου.

Περνάω τον περισσότερο καιρό μου εδώ στο σπίτι, κάνοντας δουλειές, ανακαλύπτοντας καινούργιες. Χθες έβαλα φώτα στο δωμάτιο κ στο σαλονάκι. Έχει ζεστό, γενικά όμως το σπίτι έχει καλή αύρα, αν κ μικρό, νιώθω ότι είναι αρκετό για μένα. Δεν ξέρω πως θα είναι όταν θα είμαστε κ οι δύο ε΄δω, αλλά εκείνος ε΄ναι συνηθισμένος να ζει σε μικρά σπίτια. Οπότε νομίζω ότι θα είναι καλά.

Πείνασα, πάω να μαγειρέψω, έχω ραδιόφωνο στις 6 κ έχω καλεσμένο τον .... να τα πούμε στον αέρα..

Έβαλα φωτό από το καλοκαίρι. Όλοι όπου μαζεύομαι σε σπίτια, μιλάμε ήδη για το καλοκαίρι. Μυρίζει άνοιξη σιγά σιγά....μμμμμ!!

Φιλιά μωρό μου